Shockeren

“Pap, mam.. ik moet jullie wat vertellen”. Bij zulke uitspraken zitten m’n ouders altijd direct op het puntje van hun stoel. De tv werd onmiddellijk zachter gezet en ik had de volle aandacht.

“Een online wat?”

Daar zaten we dan. Een regenachtige zaterdagavond, tegenover elkaar op de bank. Normaal zou ik op dit tijdstip met vriendinnen in de bar staan en als het uit de hand loopt doen we nog een afzakker in La Bastille. Vanavond niet, ik had me de hele week al niet fit gevoeld en besloot op de koffie te gaan bij m’n ouders. De haard knisperde op de achtergrond en twee paar prangende ogen keken mijn kant op. “Trouwen? Ga je trouwen schat?” Hoorde ik daar hoop in mijn moeders stem? Ik woon immers al 4 jaar samen met mijn vriend, midden in de Jordaan. We vormen een typisch Amsterdams koppel, altijd te porren voor een biertje en we maken graag praatjes met de hele straat. Precies zoals het hoort in de Jordaanse volksbuurt. “Nee, ik wil voor mezelf beginnen. Een online platform over seks opzetten”. Zo, dat was eruit. Ik heb in de loop van de jaren geleerd om bij slecht nieuws-gesprekken mijn ouders altijd eerst te shockeren om het vervolgens weer af te zwakken, zodat er toch een vorm van opluchting ontstaat.

Dit ging over grote mensen dingen

Maar goed, dat was tóen. Dat ging over slechte cijfers op school en die keer dat ik dronken opgehaald moest worden uit de plaatselijke kroeg. Dit ging over grote dingen, over taboes en mijn vaste baan opzeggen. “Maar schat, je baan dan? Je hebt toch een goede baan?” Mijn moeder keek lichtelijk bezorgd. Mijn vader grapte wat ongemakkelijk: “Een seksplatform? Word jij de nieuwe Kim Holland?” Dit ging goed, ze waren geshockeerd. En nu: afzwakken.

Vinkje

“Nee, mijn plan is een website te beginnen waar liefde, seks en relaties besproken worden. Ik wil weten wat vrouwen op dat gebied beweegt, openheid en deskundigen een platform bieden om hun kennis te delen. Vrouwvriendelijke artikelen, zoals je ook wel eens leest in de Viva, de Linda en de Cosmopolitan”. Woorden als ‘deskundigen’ en bekende merken doen het altijd goed, dat klinkt vertrouwd. Mijn vader en moeder zakten iets verder terug in de bank en na een goed gesprek eindigden ze met de woorden ‘Schatje, als jij denkt dat je dit moet doen, dan moet je het doen’.

De eerste hindernis was overwonnen. En daar sta je dan, met je plan en een vinkje van je ouders. Het voelt alsof ik er ben. Maar nu begint het pas. Op naar het onbekende.

 

CC foto: RobW_