Sinterklaas en Piet

Sinterklaas en Piet

Hij is nog niet eens in ons dorp aangekomen, maar de zenuwen gieren al door de keel van onze bijna vierjarige spruit A1. Ze staat keihard voor de tv te schreeuwen: ‘Zwarte Piet!! Hier ben ik!’ Ik sta vertederd toe te kijken en de tranen schieten zelfs in mijn ogen als ik de stoomboot aan zie komen tussen de hordes opgewonden kinderen en ouders. Maar wacht: ook voel ik ergens wat ongemak. Moet ik haar nu leren dat het geen Zwarte Piet is, maar gewoon Piet? Moeten we nog met dat verhaal aankomen van het roet van de schoorsteen? We zingen en springen door de kamer: Sinterklaasje, kom maar binnen met je knecht… En eh… knecht, dat kan natuurlijk ook niet meer.

Terwijl A1 druk bezig is met een tekening voor in haar schoen, merk ik dat het hele feest zo ingebakken zit, dat het nog een hele klus wordt om het te veranderen. Moet het wel om huidskleur gaan, vraag ik me af? Is het niet vooral de onderdanige rol van de Piet,  die moet veranderen? Moet Sinterklaas niet gewoon wat dommer worden? Moeten we niet Pieten van allerlei huidskleuren regelen, in plaats van kunstmatige kleuren aan te brengen? De pieten van het Sinterklaasjournaal zijn nog zwart. Logisch ook, want het is allemaal al opgenomen.

Behalve die discussie, is het ook nog eens lastig om de cadeaus te bedenken. Niet dat het voor A1 een probleem is. Die wijst gewoon alles aan in het speelgoedboek. ‘Dat wil ik, die wil ik, die ook!’ Als het aan haar zou liggen, zouden we duizenden euro’s kwijt zijn. Het was ook lekker handig dat we alle inkopen al hebben gedaan. Moest ik haar overtuigen dat die puzzel echt wel leuk was (die ligt tenslotte al ingepakt op zolder), terwijl haar voorkeur duidelijk uitging naar een pakket strijkkralen.

Gisteren mocht ze haar schoen zetten. Weer een dilemma. Wat geven we dan? Een mandarijn? Snoep? Een klein cadeautje? We besloten om een cadeautje te geven. Iets van twee euro. Een mini Little Pony. Vol verwachting zat ze vanochtend rechtop in haar bed. Ze had Sinterklaas op het dak gehoord, namelijk. Eenmaal beneden pakte ze verheugd haar cadeautje uit, om vervolgens naar het grote vel met opgeplakte cadeaus in de keuken te lopen. Ze was toch teleurgesteld: Sinterklaas was de rest van de presentjes vergeten. Het was best verwarrend om uit te moeten leggen dat er nog iets bestaat als pakjesavond.

Bovendien duurt het ook nog best lang. Wat mij betreft had Sinterklaas op 1 december ons land in mogen varen. Dat scheelt toch een hele hoop opgeklopte kinderhysterie. Aan de andere kant hebben wij de tijd om nog eens over Zwarte Piet na te denken. Wat maken we ervan? Nou ja, misschien moeten we niet zo moeilijk doen en niet verwijzen naar een kleur. Op pakjesavond komen Sinterklaas en Piet. Gewoon Piet. Het zal A1 een worst wezen. Als ze haar felbegeerde My Little Pony-kasteel maar krijgt. Maar eh… kijk… deze Little Pony is blauw met vleugels… die is toch veel en veel leuker? Toch?