Het grote negerslavenfeest

Volgende maand komt hij alweer binnen, de man met de mijter. Fijn, want ik vind Sinterklaas een geweldig gezellig feest. Het is alleen zo moeilijk te verkopen aan een buitenlander.

De mensen bij wie we hier logeren in de Verenigde Staten trakteren we traditioneel op een aanzienlijke hoeveelheid stroopwafels, chocola, gevulde koeken en meer van dat soort smakelijke zaken. Dit jaar hebben we daar kruidnoten en gevuld speculaas aan toegevoegd, omdat dat snoepgoed immers al sinds half april in de schappen lag te wachten op de komst van de Sint.

De verpakking van Sinterklaassnoep laat weinig aan de verbeelding over en dat vroeg uiteraard om uitleg.

Wie is die man in dat rode pak?’

‘Dat is Sinterklaas, hij brengt kinderen snoep en cadeautjes’.

‘Oh! Zoals de kerstman?’

‘Eh, een beetje, maar dan niet bedacht door Coca Cola!’

‘En die andere mannen, wie zijn dat?’

‘Dat zijn zwarte pieten, die helpen Sinterklaas bij het rondbrengen van cadeautjes’.

‘Wel vrijwillig toch? Het zijn toch geen slaven?’

‘Nou…eh’

‘Echt? Jullie vieren een feest met zwarte slaven?’

‘Ja, nou…nee niet echt. Inmiddels zijn ze zwart van de schoorsteen. Dat van dat slaaf moet je maar even vergeten. De kerstman heeft toch ook hulpjes?!’

‘Dat zijn elfjes Martin, die bestaan niet’.

‘Wat hebben ze eigenlijk in hun handen?’

‘Oh, dat. Een roe en een zak met cadeautjes en strooigoed.

‘Roe?’

‘Ja dat is symbolisch. Vroeger kreeg je er zogenaamd van langs, met dat ding als je niet luisterde. Maar dat is maar een legende hoor, dat gebeurt niet echt’.

Ongemakkelijk
Inmiddels voelde ik me nogal ongemakkelijk, het klonk natuurlijk niet al te best en de blikken van ongeloof die op me gericht waren hielpen natuurlijk niet. En dan had ik nog niet eens verteld dat die zak oorspronkelijk ook bedoeld was om kindjes mee naar Spanje te ontvoeren, een detail dat ik voor het gemak maar besloot te verzwijgen.

Maar het is echt een heel leuk feest hoor! Kinderen mogen hun schoen zetten, en als ze lief zijn geweest doet zwarte piet daar ’s nachts wat strooigoed in of een klein cadeautje’.

‘In hun schoen? Een speciale?’

‘Nee gewoon, hun schoenen’.

‘Waar ze de hele dag op hebben gelopen?’

‘Eh ja!’

‘Gadverdamme, dat is toch goor?’

‘Nee joh, dat hoort gewoon bij het feest’.

‘…’

Slavenfeest
Het verhaal was niet meer te redden. Of ik nu probeerde te vertellen over de cadeautjes die in een zak voor de deur werden gezet, zwarte pieten die kinderen weken vantevoren in de gaten houden, of over strooigoed dat onverwacht tegen de kleine kinderkoppies wordt gegooid, het oordeel was geveld: Sinterklaas is een schandalig negerslavenfeest dat aan elkaar hangt van smerige gewoonten en symbolische bangmakerij. Of de sfeer daarna was verpest? Welnee, we hebben met z’n allen heerlijk gesmuld van de kruidnoten en de chocola, en die symbolische achtergrond die écht niet kan gewoon genegeerd, zoals we in Nederland al jaren doen.

Ik ben groot fan van Sinterklaas, en ik kan me enorm ergeren aan dat politieke gezever over zwarte piet, het hoort nu eenmaal bij de traditie, net zoals de negerzoen, de jodekoek, moorkoppen, zigeunersaus en alle andere politiek incorrecte dingen die we in Nederland hebben. Of dat terecht is of niet, dat is niet aan mij, maar misschien kunnen we het maar beter ons Nederlandse geheimpje houden.

Beeld: sannie32 / 123RF Stockfoto