Blog Sophie: Sloopweekend

Efteling

Dit jaar zouden we niet op vakantie gaan. Op reis met een baby van een paar weken oud zagen we niet zitten. Echter, omdat mijn ouders dit jaar veertig jaar getrouwd zijn, bleek er toch even een weekendje weg in te zitten. Gezellig met de hele familie naar Bosrijk, bij de Efteling. Oh, wat zou het leuk worden! Ik kon me van tevoren al enorm verheugen op de blik in de ogen van A2 als ze voor het eerst het Sprookjesbos zou zien. Of samen met A1 in Joris en de Draak. Ja, we hadden er echt zin.

Meisjesdromen

Onze meiden ook. Die hadden er zelfs zo veel zin in dat ze spontaan om vijf uur ’s ochtends klaarwakker waren. En ik dus ook. Ik hoopte nog dat het stuiteren rond half negen minder zou worden, zodat ze nog even naar bed konden voordat we het park ingingen, maar helaas. Ze stuiterden het park in, het Sprookjesbos door, de attracties in en uit en waren BLIJ BLIJ BLIJ! Zie je dat, mama? Wauw! Een draak! Een reus! ASSEPOESTER!!!! Er kwamen echt kleine meisjesdromen uit.

Het was prachtig om te zien. Bovendien zat ik toch in een ritme van vijf uur slaap per nacht, dus kon dit er ook nog wel bij. Ik vertrouwde erop dat ze de dag erna heus wel wat langer uit zouden slapen. Ik bleef op voor de laatste fles en ook omdat ik om 0.00 uur jarig zou zijn. Tevreden, maar doodmoe doken we ons bed in.

Zes uur

MAMA! MAMA! MAMAMAMAMAMAMAMAMAMAMA! MAMA UIT! UIT BED! Tja, het was tenslotte al zes uur dus hoog tijd om op te staan. Nou dan maar van de nood een deugd maken. Ik werd verwend met prachtige tekeningen en kreeg een geweldig horloge van manlief, een bon voor een lunch met mijn moeder en nagellak. Wat een verwennerij! Om 10.00 uur stonden A1 en ik al bij Joris en de Draak. De enige achtbaan waar ze al in mocht. Misschien had ik van tevoren even moeten testen, want MAN wat ging ‘ie hard! A1 lachte breeduit na de helse rit, maar hoefde echt niet nog een keer.

viva blog 38Het was etenstijd. A1 en A2 werden het restaurant in gereden. Ik keek even twee seconden weg. Stom. In die tijd hadden ze het namelijk gepresteerd in een soort coma te vallen, waar ze na twee uur pas uit ontwaakten. Met honger natuurlijk. Nadat we nog ergens wat brood vandaan hadden gehaald, konden ze weer naar bed. Wat ze uiteraard niet deden. Tot laat bleven ze wakker en je raadt het natuurlijk al: ook de laatste dag waren ze weer vroeg op.

Het resulteerde die laatste dag in veel gekrijs. Te moe, te overprikkeld. En met mij was het niet veel beter gesteld. Echt, het was een heerlijk weekend en we hebben enorm genoten. Maar dit jaar nog op vakantie gaan? Mwah. Ik boek liever een weekendje au pair. Met de garantie op zeker 20 uur slaap.