So long, farewell

Ik geloof niet echt in spijt. Natuurlijk zijn er weleens dingen waarvan ik achteraf denk: dat was niet zo slim. Maar het is altijd moeilijk te bepalen of dat nu komt doordat ik van de daad op zich spijt heb, of dat ik spijt heb van de gevolgen.

Zoiets is er gebeurd met mijn bloggerschap hier op Viva. Ik begon ooit als boekenblogger en ging daarnaast in de loop van de tijd persoonlijke blogs schrijven. Na een blogpauze omdat het me te veel werd om wekelijks een boek te lezen en recenseren, kwam ik terug met alleen maar persoonlijke blogs. Soms meer beschouwend, soms heel erg persoonlijk. Soms blogs die veel herkenning opriepen, soms blogs waarmee ik de plank finaal missloeg. Het kan allemaal. Ik heb de leuke reacties, maar ook de opbouwende kritiek erg gewaardeerd. Heel veel dank daarvoor.

De laatste tijd echter bleven de reacties een beetje uit. Tot ik onlangs besloot wat uitgesprokener te worden in mijn stukjes. Door dingen die ik toch al vond van controversiële onderwerpen, sterker aan te zetten. Het ‘werkte’: er kwamen veel reacties op mijn stukjes over de bloggende politieagent en het woord taalnazi. Helemaal top, zou je zeggen.

Toch voelt dat niet zo. Ik heb het gevoel dat mijn bedoelingen niet goed overkomen en heb gemerkt dat ik de negativiteit onprettig vind, ook al begrijp ik wel dat ik zulke reacties krijg. Het is heel dubbel: ik krijg waar ik om vraag, en als ik het dan heb, voel ik me er niet lekker bij. Ik wil niet bang zijn voor de reacties op mijn blogs, maar ik wil ook geen blogs schrijven waar überhaupt geen reacties op komen. Een middenweg lijkt er voor mij niet te zijn en daarom heb ik besloten dat ik maar beter geen Viva-blogger meer kan zijn.

Of ik het zal missen, vind ik op dit moment moeilijk te bepalen. Maar mijn keuze is definitief en ik zal er geen spijt van hebben. Want ik geloof niet echt in spijt.

© foto: privébezit