Ik ben sociaal gehandicapt

Wie mij ziet, ziet een vrolijke vrouw die graag onder de mensen is. Niets is echter minder waar. Diep van binnen ben ik een weekdier dat zich graag schuilhoudt in haar schulp. Toegegeven: ik ben vrolijk, maar sociaal ben ik bepaald niet. Het liefst zou ik iedereen behalve mijn vrienden en familie gewoon negeren. Ik heb moeite met oogcontact maken, maar dwing mezelf tot sociale interactie met anderen, vooral omdat ik ook nog eens werk in een veld waar contact met andere mensen onvermijdelijk en zelfs zeer gewenst is.

Meer dan verlegen
Ik kan me enorm druk maken om situaties waarin veel mensen bij elkaar zijn, zoals verjaardagen. Uren van tevoren zit ik al met een knoop in mijn maag. Het liefst kom ik als eerste binnen, zodat de mensen in porties binnendruppelen en ik niet een kamer vol (semi)onbekenden in één keer hoef te begroeten. En dan geven we in Nederland ook nog drie zoenen, zodat het allemaal extra lang duurt.

Verkrampte grijns
Met de herfst breekt ook de tijd weer aan waarin ik voor mijn werk een heleboel verschillende netwerkevenementen moet bijwonen. Zoals je waarschijnlijk wel begrijpt, heb ik een hekel aan de herfst. Als ik in mijn eentje een praatje moet aanknopen met zakelijke relaties van het bedrijf, klap ik dicht. Aan het eind van de dag is de verkrampte grijns ongemakkelijk in mijn kaken gebrand en weet ik niet hoe snel ik naar huis moet racen om met een boek onder de dekens te gaan liggen.

Opgefokt
Ik zit te veel in mijn eigen hoofd om te kunnen genieten van gesprekken met vreemden. Engelsen zouden me waarschijnlijk ‘uptight’ noemen. Tijdens het praten ben ik bang dat ik met consumptie praat, dat ik schreeuw of juist onduidelijk mompel, dat ik raar kijk of dat ik niet de juiste gezichtsuitdrukking trek. Vindt mijn gesprekspartner me niet raar, irritant of een trut?

Klussen en kletsen
Manlief is juist helemaal op zijn gemak als hij small talk maakt met iemand, bijvoorbeeld de buren. Toen we hier twee dagen woonden, belde hij bij ze aan om zich voor te stellen en te vragen of hij wat gereedschap kon lenen. De buurman besloot niet alleen zijn gereedschap uit te lenen, maar ook zijn diensten. Zodoende stonden we met zijn drieën naast elkaar te klussen, terwijl mijn lief met de buurman kletste en ik luisterde. Want daar ben ik dan wel weer heel goed in.

Oefening baart kunst (of niet)
Het is ook zeker niet dat ik niet geïnteresseerd ben in vreemden, integendeel. Het liefst zou ik willen dat iedereen gewoon zijn levensverhaal voor me op tafel gooide en dat ik alleen af en toe hoefde te knikken. Aangezien dat echter niet zo gebruikelijk is, blijf ik worstelen met de sociale regels en omgangsvormen. Wie weet wordt het ooit nog wel iets met mijn vaardigheden op dit gebied. Tot die tijd kan ik in ieder geval goed oefenen tijdens al die netwerkbijeenkomsten die eraan komen…

Foto: Lili Vieira de Carvalho
Viva Ongecensureerd is het anonieme account waarmee Viva-bloggers blogs schrijven die ze liever niet plaatsen onder hun eigen naam. Elke week vind je op deze plek een onthullend blog, geschreven door één van de bloggers. Wie welk stukje heeft geschreven, blijft geheim…