Als ik de baas zou zijn van social media

Eerst waren het de ‘ponyplet-filmpjes’. Daarna een onthoofde kat met de daders en het mes ernaast. Verder: een hond uit het asiel die zwaar mishandeld was. Eergisteren klikte ik per ongeluk op een filmpje waarin een nest puppy’s in een ijskoude rivier worden gegooid. Niet lang daarna een bericht over een vader die de aanrader van zijn dochter dood had geslagen. En oh ja, laten we de koppenschoppers niet vergeten. Jongens die een andere jongen lekker hard tegen het hoofd trappen.

Dat deze filmpjes massaal gedeeld worden, is iets waar ik niet van op hoor te kijken. Mensen willen tenslotte steeds meer het recht in eigen hand nemen. Deze week nog een tragisch nieuwsbericht van een vrouw van 73 jaar, die ruw opzij werd geduwd door een inbreker, daardoor ten val kwam en overleed. Voor de buurt is het de druppel. Een 20-jarige jongen is met zeventig (!) buurtgenoten een digitale buurtwacht begonnen. Of wat te denken van de mensen die een man mishandelden, waarvan gedacht werd dat hij de hulp van een inbreker was, terwijl hij juist die inbreker probeerde te pakken. En niet te vergeten: de burgerwacht in de Amerikaanse staat Florida, die de zwarte tiener Trayvon Martin doodschoot, terwijl de jongen ongewapend was.

Ja, we worden massaal mondiger. Onrecht moet worden bestraft. En vaak staat er bij de reacties op dit soort berichten dat de daders gewoon dood moeten. Lekker gemakkelijk. Sinds wanneer is het leven zo weinig meer waard dat we andere mensen doodwensen om een misstap? Ook bij dat bericht over die aanrander. De reacties waren eenduidig: niemand moet aan mijn kinderen komen, want dan maak ik hem dood. Ik krijg daar de kriebels van.

De laatste tijd heb ik zitten twijfelen of ik misschien selectiever met zowel het internet als social media om moet gaan. Niet meer overal op klikken. Niet meer al die ellende binnen laten komen. Mezelf gewoon verwijderen van Facebook. Maar dan lees ik een bericht over een bejaard stel, dat in plaats van samen naar een verzorgingstehuis, kozen voor een gezamenlijke dood. De kinderen waren erbij. Het was blijkbaar een waardig afscheid. Of ik lees het bericht van die vrouw die eigenlijk in september 2015 zou gaan trouwen, maar toen bleek dat haar moeder nog maar twee weken te leven zou hebben. In 24 uur werd er een bruiloft geregeld.

Dus blijf ik nog maar even rondhangen. Want ik wil over een paar maanden ook de geboorte van mijn derde dochter delen. Omdat dat blij nieuws is (als alles goed gaat). En ik kijk ook graag naar positieve filmpjes. Over dieren, over baby’s, over mensen die iets voor een ander doen. Als ik de baas zou zijn van het internet, dan wist ik het wel. Eén pagina voor zwartgallig nieuws en de rest voor blije zaken. Dan lig ik ’s nachts hopelijk niet meer wakker, denkend aan dat nest puppy’s.

 

ps. Nee, geen linkjes naar die nare filmpjes. Ik hoop dat jullie dat begrijpen.

CC foto: takinguparmsjc1