Blog Sophie: Balletjes

dochter

Je hebt mensen die weleens last hebben van verbale diarree. Daar ben ik er één van. Ik schrijf veel, maar ik praat nog meer. Vaak ook over dingen waar mensen eigenlijk niets mee te maken hebben. Sterker nog: over dingen die ze niet eens willen weten!

Zo reed ik laatst mijn dochters naar school, toen ik… Ja, en nu stok ik toch even. Het opschrijven is iets heel anders dan het eruit gooien tegen andere moeders op het schoolplein. Maar goed, ik ga ervan uit dat de meeste lezers van dit blog ook een watermeloen door een sleutelgat hebben geperst, en daarvan de gevolgen weten. Daarmee bedoel ik overigens niet het kind op zich.

Dus: ik reed laatst mijn dochters naar school. En ondanks dat mijn moeder vroeger zei dat vrouwen nooit een windje laten, werd het mij te machtig. Ik volg al een tijdje een dieet waardoor mijn volledige stoelgang op slot slaat (zie je: verbale diarree), maar waardoor ik… laten we zeggen… nogal aan het detoxen ben. Mét geluid.

Terwijl mijn dochters heel schattig samen aan het zingen waren (let it go, let it goooooo), werden ze even later bijna omver geblazen door hun moeder, die even moest ontluchten. Maar dat was het niet alleen. Ik had tóch even moeten plassen voordat ik de auto inging. Ja, inderdaad, er kwam iets mee. Maar goed, alle vrouwen die ooit trampoline hebben gesprongen na de bevalling, weten wat ik bedoel.

Meteen sjorde ik mijn broek op mijn heupen. Het was potverdorie de eerste dag dat ik deze broek droeg (in een maat kleiner dus hè!) en ik wilde ‘m eigenlijk nog wel even aanhouden. Mijn dochters kwamen niet meer bij, waardoor er bij mij een donkerbruin vermoeden rees over wat ze in het kringgesprek zouden vertellen. Op school joeg ik ze dus snel naar binnen om vervolgens op het schoolplein tegen iedereen die het maar wilde horen vertelde wat er zojuist in de auto was gebeurd.

Dat dat gelukkig niet voor niets was (een paar uur later vroeg de ene moeder aan de andere: waarom vertelt Sophie dat allemaal? Waarom moet ik dat weten?), bleek toen een moeder zei: heb je dan geen balletjes? Ik stond versteld. Balletjes? Zaten we echt op dezelfde golflengte? De enige balletjes die ik voor me zag, waren die aan het touwtje. Ja, die voor erotisch genot.

Maar zo erg was het nog niet met mij gesteld, want de moeder bleek dus inderdaad die balletjes te bedoelen. Ja, zo zei ze, als je die inbrengt, loop je vanzelf met je benen tegen elkaar en train je dus je bekkenbodemspieren. Een vriendin van haar moest daar een tijdje mee rondlopen van haar fysiotherapeut. Zien jullie nu trouwens ook die fysio voor je? Groot, gespierd, in de olie, tangaslip aan… Sorry, dat terzijde.

Binnenkort heb ik geheel toevallig een erotische party. Komt dat even mooi uit. Kan ik mooi wat balletjes aanschaffen. Ik vind het namelijk hilarisch dat erotische balletjes kunnen helpen tegen zoiets a-seksueels als urineverlies.

Binnenkort zien de moeders me dus met dichtgeknepen benen over het schoolplein lopen. En dat is dus het voordeel van verbale diarree: ik hoef niemand meer uit te leggen waaróm ik zo loop.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten