Blog Sophie: Boos om buisjes

sophie

’s Nachts werden we weleens wakker van het gesnurk van de jongste. Ook had ze best grote ballen in haar keel hangen. Wij naar de KNO-arts. En jawel hoor: neusamandel knippen en buisjes laten zetten. Ze bleek al een hele tijd niet zo veel te horen…

Arm kind. Een dubbele middenoorontsteking werd er geconstateerd. Ik zei dat ze achterliep met praten en dat dit wellicht aan de grote keelamandelen lag. Fout! De KNO-arts zei driftig: als een kind niet praat, moet je eerst naar de oren laten kijken!

Ik voelde me natuurlijk ontzettend schuldig. Had C3 niet een hele tijd ’s nachts gehuild? Zelfs met een zetpil gaf ze het niet op. Wel toen we haar lieten huilen. Toen gaf ze na een tijd geen kick meer en een oorontsteking doet toch pijn?

Er werd een afspraak in het ziekenhuis gemaakt. A2 mocht ook mee, die had dezelfde klachten en dezelfde symptomen. We maakten er een dagje van. We kenden de route ondertussen, aangezien A1 ook de hele riedel van het knippen van de neus- en keelamandelen en het zetten van buisjes had gehad. Ook A2 liep al een jaar of twee zonder keelamandelen rond.

Tasje pakken, cadeautje voor na de operatie erin. Pyjama, knuffel, speen, favoriete boekje mee. We waren goed voorbereid. A2 had ik een filmpje laten zien waarin alles werd uitgelegd. C3 was daar jammer genoeg nog te jong voor.

Natuurlijk is het best druk om met twee kinderen het ziekenhuis in te gaan. We hebben samen maar vier armen en alleen voor de jongste heb je er eigenlijk al twintig nodig. We waren nog geen tien minuten binnen of ze had al op de rode alarmknop gedrukt. Meteen stonden er drie artsen in de kamer, wat C3 heel grappig vond.

Ook liep ze constant weg. Er hoefde maar een zuster de deur open te doen en hop, daar vloog ze de afdeling over. Even later noteerde de verpleegster bij het intakegesprek ‘pittig’ bij bijzondere kenmerken.

A2 ging gezellig mee. Na de lichte narcose werd ze vrolijk wakker en vroeg ze meteen om een ijsje. Even later zat ze al aan de vanillevla. Niks mee geleden, zoals ze dat in Brabant zeggen. C3 was een heel ander verhaal.

Die werd hysterisch wakker. Ze was boos. Heel boos. Zo boos dat ze gilde, huilde, schopte en eh… beet. Ja echt! Ze beet in haar hand, in het infuus, in haar knuffel. Nu hadden we dit ook wel verwacht. Toen haar oudste zus op 1-jarige leeftijd dezelfde operatie onderging, werd zij ook boos wakker.

De verpleegster stelde ons gerust. Binnen een half uur zou het over zijn. En inderdaad. Na exact dertig minuten gillen, viel ze in slaap. En konden wij onze klotsende oksels gaan deppen. Na het slaapje knapte ze best snel op. Maar had ik al verteld dat we binnenkort weer terug moeten voor haar keelamandelen?


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Borstvoeding
Lijnen

Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper

Beeld: Jan Fornan