Blog Sophie: Even eruit

sophie

Het was een vrij impulsieve actie. Binnen een dag was alles geregeld: vier tickets naar Spanje, een appartement en een huurauto. Vier moeders zonder man en kroost even naar de zon. Gewoon vier dagen alleen maar denken aan onszelf…

We boffen wel. Dat realiseerden we ons meteen toen we op zaterdag het trappetje afliepen naar het strand. Hoeveel vrouwen zijn er die niet weg mogen van hun man. Of het niet kunnen. En wij, vier moeders met een middelmatig inkomen, liepen hier in Spanje.

Natuurlijk waren er thuis oma’s ingezet, maar over het algemeen waren onze mannen capabel genoeg om twee tot drie kinderen een dag of vier in het gareel te houden. Zelfs mijn man durfde het aan. Niet vanwege zichzelf, maar vanwege onze jongste: de Vrolijke Sloper (ofwel: het monster).

Van tevoren hadden we best wilde plannen. We zouden op zaterdag op stap gaan. Dat was namelijk al eeuwen geleden. Maar ja, wat gebeurt er als vier moeders een weekendje weg gaan? Dan wordt er geslapen. Zaten we daar, volledig opgetut, weg te zakken in het restaurantje waar we aten voordat we de disco in gingen.

En oh oh, wat zouden we uitslapen. Tot tien uur, of misschien wel twaalf uur! Elke ochtend werden we om acht uur wakker. Nog een verbetering met thuis, maar echt uitslapen? De innerlijke wekker deed zijn werk goed.

Dan maar aan de alcohol. Iets waar we thuis eigenlijk niet aan toekwamen. Natuurlijk zijn er ook moeders die elke dag snakken naar een wijntje, maar het snakken naar M&M’s had bij ons een iets grotere voorkeur. De moeder in ons gezelschap die ons – om drie uur ’s middags – kennis liet maken met haar zelfgemaakte mojito’s staat vanaf nu dus bij ons op een voetstuk. Wat een genot!

We bezochten een stadje, waar de jonge obers ons vol bleven gieten met sangria. Absoluut geen straf. We besloten die avond alsnog op stap te gaan. Bleek alles dicht te zijn. Hadden wij weer. Hadden we genoeg energie, moesten we alsnog op tijd naar bed.

Maar ja, na een paar dagen gingen we toch aan thuis denken. Aan onze kinderen en onze mannen. Eén dacht zelfs met buikpijn aan haar hond. Dus werd de laatste dag vooral besteed aan het afkopen van ons schuldgevoel. Een armbandje voor de ene dochter, een knuffel voor de andere. Toch maar die gekke zonnebril en een kleurboek erbij. Of kijk: poppetjes van Paw Patrol… daar zou de middelste echt heel blij van worden.

Op dinsdagochtend kwamen we terug. Vol genegenheid knuffelden we onze kinderen. Wat waren we blij om thuis te zijn. Een uur later vochten de twee oudsten elkaar weer de tent uit om een van de Paw Patrol-poppetjes en beet de jongste in mijn been (monster, zei ik toch). Vervolgens werd er door drie man keihard gekrijst en vertelde manlief dat hij voor zijn werk naar het buitenland moest.

Toen op datzelfde moment een app’je binnenkwam van één van de moeders met alleen het woord: ‘Warschau?’ wisten we allemaal genoeg. Ons antwoord was dan ook in koor: ‘Wanneer?’


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Borstvoeding
Lijnen

Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper

Beeld: Jan Fornan