Blog Sophie: Even op bezoek…

dochter

Ik denk dat iedere moeder het wel kent: die momenten dat jouw kind ineens laat zien dat al die slapeloze nachten niet voor niets zijn geweest. Dat de vrees dat je peuter uit zou groeien tot een psychopaat ongegrond bleek. En dat ze in staat blijken te zijn zonder souffleren ‘dankjewel’ te zeggen.

Op zo’n moment zwelt je borst op, zweven je voeten een paar centimeter boven de grond en straalt er een halo boven je hoofd. Wat een fantastische moeder ben je! Is het tóch gelukt. Die ene keer dat ze, na slechts één keer glijden, zonder te mopperen gewoon van de glijbaan komt en alle andere moeders je met open mond aanstaren. Ja, dan ben je de koningin te rijk.

Het kan ook anders. Bijvoorbeeld afgelopen weekend, toen ik A1 en A2 meenam naar vrienden van mijn ouders. Wij mogen deze zomer gebruikmaken van hun appartement en zodoende moest ik de sleutels ophalen. Dat wilden mijn twee meiden graag zien. Ze hadden er zin in.

Het was 15.00 uur. Zoals een goede moeder betaamt, liepen ze op dat moment nog in pyjama. Snel werd er van kleding gewisseld. Maar pas toen we in de auto zaten, bedacht ik me dat de vogelnestjes in hun haren, van het slapen die nacht, er nog in zaten.

Snel ging ik met mijn vingers door hun haren – hun boze kreten negerend – en probeerde daarna met wat speeksel wat lukraak geplaatste stiftstrepen van het gezicht te poetsen. Geen goed idee, daar ze er nogal baldadig van werden.

Eenmaal bij de vrienden van mijn ouders thuis hingen ze aan mijn rok. Wat schattig: ze waren verlegen. Er werd wat speelgoed op het gras gelegd en na enige minuten vertrokken ze aarzelend naar de tuin. Ik zuchtte opgelucht: ik kon nu even wat belangrijke dingen doornemen.

Het speelgoed had echter alle remmingen losgegooid. Na twee minuten spelen hoorde ik al gekrijs. A1 had A2 geduwd, want A2 had geprobeerd de speelgoedkoe uit de handen van A1 te trekken en ga zo maar verder. Ik suste de boel zo snel mogelijk en gaf ze een snoepje.

Weer kon ik het gesprek hervatten. Echter, ze hadden honger en kwamen dat luidkeels verkondigen. Daar hou ik niet zo van. Zeker niet als het een tactiek is om nog een snoepje te krijgen. Ze hadden gewoon gegeten voordat we vertrokken, dus echte honger kon het niet zijn.

Zo ging het nog even door en ik begon me aardig op te winden. Ja, ze waren ook moe en de vakantie was niet helemaal goed voor hun ritme, waardoor ze te laat sliepen en te vroeg wakker waren, maar toch.

Soms wil je gewoon even de blits maken met je kinderen. Zeker als het mensen betreft die jou al sinds je geboorte kennen en die al je strubbelingen hebben meegemaakt. Gewoon om te laten zien dat je in control bent. Dat het moeder zijn je goed afgaat.

Mijn twee kleine monsters hadden daar geen boodschap aan. Na een aantal terechtwijzingen begonnen ze elkaar daadwerkelijk de hersens in te slaan en was het tijd om heel snel te vertrekken. In de auto waren ze vervolgens weer poeslief. Uiteraard. Daar zijn het tenslotte monsters voor.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Borstvoeding
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Dinoplaatjes
Schaamte