Word abonnee

Kies nú voor een abonnement met korting

Abonneer nú met korting!

Geen resultaten gevonden Misschien heb je de verkeerde zoekterm gebruikt.

Zoekfilters:

Blog Sophie: Gewoon lekker laten krijsen

sophie

We danken God en elke andere hogere macht op onze blote knieën. Dit weekend hebben we alle nachten gewoon geslapen. Geen gekrijs, geen gejammer: gewoon kinderen die sliepen. Nooit geweten dat ik zo dankbaar kon zijn voor een rustige nacht.

C3 huilde. Dat heb ik al weleens verteld. Niet elke nacht op hetzelfde tijdstip. Soms begon ze om 23.00 uur, soms om 2.00 uur en  het ergste van allemaal: om 5.00 uur. Vijf uur is geen tijd om op te staan, maar het is ook nog eens het tijdstip waarop ze haar zussen wakker kon krijsen. Vaak zat ik dus met haar beneden. En aangezien ze een suïcidale sloper is, kon ik niet nog even een tukje doen.

We hadden natuurlijk alles al geprobeerd. Een bedlampje. Twintig speentjes in haar bed, zodat ze er altijd wel een terug kon vinden. Een knuffeltje. Een muziekdoosje. Een badje voor het slapengaan. Of een verhaaltje. ’s Nachts erheen, een aai over de bol en weer weg. Of een beetje aanrommelen, zodat ze me nog kon horen. Uiteindelijk namen we haar, volledig gesloopt, bij ons in bed.

Ja, ik hoor iedereen al roepen: NEEEEEEE! Maar toch. We waren zo moe, dat we alle pedagogische adviezen aan onze laars lapten, omdat we gewoon wilden slapen. Een tijdje lag ze elke nacht tussen ons is. En meestal sliep ze. Vaker was ze tussen vijf en zes gewoon wakker. Op het laatst vond ze het zo leuk dat ze ook midden in de nacht op mijn hoofd ging springen.

Het moet anders. En dan heb je dat ene advies, dat je pas kunt opvolgen als je het he-le-maal zat bent. Waarvan je weet dat het werkt, want bij de eerste hielp het tenslotte ook. Het is moeilijk. Het is naar. Het is om zelf van te gaan huilen. Echter, we deden het… of liever gezegd ik, want GL kon het nog moeilijker verkroppen.

Dus toen GL voor zijn werk in het buitenland zat, liet ik C3 huilen. Het huilen werd natuurlijk krijsen. Ik ging er één keer heen om haar te laten weten dat ze niet alleen was en liet het daarbij. Klaarwakker lag ik in bed te hopen dat ze uiteindelijk om zou vallen en niet haar zussen wakker zou maken. Het lukte, al duurde het dertig tergende minuten.

De tweede nacht begon ze ook. Inmiddels lag A1 na een nachtmerrie bij mij in bed. GL was nog steeds weg. A1 werd natuurlijk wakker. Samen lagen we te luisteren naar het woedende gekrijs. C3 haalde alles uit de kast. Ik hoorde haar ook nog speentjes en knuffels uit bed gooien. We hielden stand en zij viel in slaap.

Mensen zeggen: drie nachten en dan is het over. C3 gaf zich niet zo snel gewonnen. Tot vorig weekend. Overdag waren we gaan zwemmen en alle kinderen waren compleet kapot. GL en ik zaten al om 19.15 uur ’s avonds een serie te kijken. We hadden ons voorbereid op een vroege ochtend, want bij ons is het zo: hoe vroeger in bed, hoe vroeger weer wakker.

Gedesoriënteerd werden we die maandagochtend wakker. Het was al licht buiten. Alle kinderen lagen nog te slapen en het was al 7.00 uur! Vanaf dat moment leek het ergste voorbij. Goed, C3 werd nog wel om 06.00 uur wakker met een poepbroek, maar de nachten werden rustiger. Steeds rustiger.

Dit weekend sliep C3 van 19.00 uur tot 7.00 uur. Zonder een kik te geven. En wij zijn voor het eerst sinds jaren uitgerust!


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Lijnen
Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper

Beeld: Jan Fornan