Blog Sophie: Mijn dochter is een kleptomaan

sophie

De eerste keer was het nog wel grappig. Dat ik haar kwijt was in de Hema en haar terugvond, terwijl ze intens tevreden een chocolade-sinterklaas aan het opeten was. Niet dat ik die had gegeven of überhaupt had betaald. Nee, in haar wereld ligt namelijk gewoon alles voor het grijpen.

Natuurlijk heb ik het papiertje zonder inhoud later afgerekend. En ik heb haar uiteraard vermanend toegesproken. Ik dacht dat daarmee wel de kous af zou zijn. Nee dus. Dat merkten we afgelopen week wel. Het was meivakantie, en zoals elk jaar vertrekken we dan voor een weekje naar het vakantie/safaripark hier “gevaarlijk dichtbij”. De weersvoorspellingen waren niet denderend, maar ach… we zouden het toch wel leuk hebben.

Roze lolly

Het viel gelukkig mee. Op sommige dagen was het zelfs een paar uurtjes droog. Op zo’n moment gooiden we de kinderen de auto in om snel een autosafari te doen. Halverwege stopten we om diezelfde kinderen in een klimrek te gooien zodat wij even koffie konden halen. De middelste wilde mee. Vindt ze leuk. Even later genoten GL en ik van een lekker bakje cappuccino. Achter ons hoorden we gesmak. Zat de dondersteen ineens aan een grote roze lolly te likken. Die wij, je raadt het al, niet gepakt, noch afgerekend hadden.

Grijpijsjes

Een dag later gingen we eten in het restaurant. Na het eten mochten de kinderen een ijsje. Nu staan daar bakken met ijsjes echt voor het grijpen. Het is echter wel de bedoeling dat het personeel op de hoogte is van dat gegrijp. De middelste had daar geen boodschap aan. Nadat we de drie draken allemaal van een ijsje voorzien hadden, was zij gewoon teruggegaan om een groter ijsje te pakken. Omdat het toch wel erg regende op dinsdag, nam ik de twee oudsten mee naar een indoor speeltuin. A1 moest ineens heel erg naar de wc, na een buikpijnaanval. A2 wilde niet mee. Ik drukte haar op het hart in het halletje op mij te wachten. Dat deed ze natuurlijk niet. Nee, toen A1 en ik naar buiten kwamen, zat zíj ineens onder de chocolade. In haar hand hield ze zo’n oranje ding wat in een surprise-ei zit. Ja hoor, had mevrouw van de toonbank gejat.

Van geen vreemde

Haar deze keer nog wat strenger toegesproken. Tranen met tuiten. Tot ’s nachts toe kwam ze sorry zeggen van het “suppiese ei”. Ik dacht dat ze het nu wel echt geleerd had. Maar ja, de volgende dag kwam ze vrolijk weer met een ijsje aanzetten, de dag daarna met een knuffel uit de winkel. Natuurlijk moest ze die onder strenge woorden weer terugbrengen. Ze zat wederom vol berouw en ze zou het nooit meer doen. Ik geloofde er geen woord van.

Toen ik er tegen mijn moeder over mopperde, begon ze heel hard te lachen. A2 had het van geen vreemde. Toen ik een jaar of drie was, waren we op vakantie in Spanje. Ik mocht mee naar de winkel en bleek – eenmaal terug in het appartement – mijn zakken vol snoep geladen te hebben. Mijn moeder natuurlijk mopperen, maar ik zei zelf: ‘Ja, maar mama, ik heb toch gracias gezegd?’


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Borstvoeding
Lijnen

Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper
Gewoon lekker laten krijsen

Beeld: Jan Fornan