Blog Sophie: Moordmachines

sophie

Kinderen krijgen is het mooiste wat er is. Zeggen ze. Ik ben het er vaak mee eens, maar vandaag – met een blauw oog en een dikke oogkas – ben ik gewoon iets minder blij.

Het is vaak heel prettig dat kinderen zo buigzaam zijn. Dat ze vallen en weer opstaan. En dat hun hoofd zo knetterhard is, kan ook geen kwaad. Ik heb de middelste eens een val van de bank zien maken die bij een volwassene zeker had geleid tot een dwarslaesie. Maar zij veerde gewoon op, terwijl haar tenen een paar tellen eerder toch echt richting haar billen wezen.

Mijn kinderen hebben patent op blauwe plekken op hun voorhoofd. De oudste viel eens over de drempel, plat op haar gezicht. Dat zag er toch zeker een aantal weken minder plezant uit.

En dan heb ik ook nog eens lekker onhandige kinderen. De middelste is het ergst. Die rent het liefst heel hard over straat, terwijl ze over haar schouder kijkt. Ze is een ster in struikelen over haar eigen voeten. Haar knieën zijn altijd een mooi bont kleurpalet. Van wie zou ze dat hebben?

Vaak hou ik m’n hart vast. Ik was vroeger namelijk ook nogal wild. Zat diverse keren in het gips, vloog een keer uit de ringen tijdens turnen (wat me een dikke lip opleverde. Die ik, vanwege het litteken, overigens nog steeds heb – dat scheelt weer collageen) en belandde in het zwembad bij een salto achterover met mijn gezicht op de duikplank. Ook dat litteken zit er nog steeds, op mijn neus.

Maar ja, op een gegeven moment word je vanzelf voorzichtiger, toch? Dan doe je geen salto’s meer en klim je niet meer in bomen. Dat zou dus blauwe plekken moeten schelen.

Nee! Nee, nee en nog eens nee. Want kinderen vallen. Van de bank. Op de grond. Of op hun moeder. Hoe leuk kinderen soms ook kunnen zijn, het zijn ook kleine moordmachines. Bijvoorbeeld als jij je net voorover buigt voor een zoen en zij denken dat het leuk is om al springend een kusje te geven. KNAL!

Een ander voorbeeld. Wanneer jij op je knieën ligt om een f*cking legopoppetje onder de bank vandaan te halen en zij denken: leuk, paardjerijden! en je acute spit bezorgen. Of dat je een dutje op de bank doet en ze met z’n drieën bedenken dat ze gewoon even lekker op je buik/hoofd/knie moeten gaan springen.

Ook zo’n fijne: als hij/zij stiekem de trap probeert op te lopen, jij hem/haar van die trap plukt en die kleine wurm even de garnaal-act doet. Je kent het wel: lekker dat lijf krommen en het hoofd naar achter werpen terwijl jij erachter staat. En dat jíj vervolgens met een blauw oog en een dikke oogkas rondloopt.

Dan denk ik: kinderen leuk? Dat valt soms behoorlijk tegen. Vandaag ben ik gewoon even geen blije moeder. En dat staat op mijn voorhoofd, eh oogkas, geschreven.


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Borstvoeding
Lijnen

Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper

Beeld: Jan Fornan