Blog Sophie: Naaimachine

sophie

Ik heb altijd twee linkerhanden gehad. Genoeg ideeën in het hoofd, maar qua motoriek ben ik altijd de spreekwoordelijke olifant in de porseleinkast.

Tot groep 8 moest ik met een schrijfschriftje schrijven om mijn afzichtelijke handschrift leesbaar te maken. Tekenen lukte alleen als ik mocht overtrekken. Een veelgehoord commentaar vanaf de kleuterschool: knip nou eens recht. En ik maar denken dat ik dat ook deed…

Het is best jammer, want ik barst van de creativiteit. Ik wil altijd van alles maken, pimpen, schilderen en naaien. Helaas lukt het me zelfs niet eens om een muur egaal wit te schilderen of om een knoop aan een blouse te zetten, die er dan langer dan twee uur aan blijft.

Mijn oudste dochter, die het niet onverdienstelijk zou doen als Koningin der Kleuters, was daar al snel van op de hoogte. “Het geeft niet dat je niet binnen de lijntjes kunt kleuren, hoor mama.” Of: “Geef die knuffel maar aan oma, het is beter als zij hem maakt.”

Mijn middelste dochter is gelukkig overal van onder de indruk. Die vindt het al knap als ik een eierkoek met boter besmeer. Het verschil met haar oudere zus kan niet groter zijn. De oudste kan uren aan een tekening kleuren, totdat het net lijkt alsof het ding uit een prentenboek is gehaald. Mijn middelste zet drie strepen op de kleurplaat en laat ‘m dan vol trots zien: “Klaar!”

Maar goed, samen met de moederclub die ik heb opgericht, hadden we vorige week een naai- en pimpworkshop. Onder leiding van één van de moeders, leerden we stap voor stap een knoop aanzetten, een legging stoppen en kleren opleuken. Ik vond het geweldig! Een onontgonnen gebied, waar ik al mijn creativiteit op kon botvieren. Vooral omdat ik nu het snapte!

Vol goede moed ging ik langs de hobbywinkel, pakte het spijkerjasje van de middelste en ging aan de slag. Drie avonden later had ik – al zeg ik het zelf – een super leuk jasje gemaakt. Roze bandjes langs de kraag, kunstige knopen op een rijtje en een strijkapplicatie op de achterkant (die ik zelfs met een stiksteek vast heb gestikt). Ja, allemaal zónder naaimachine!

Mijn oudste keek vol afgunst naar het leuke jasje van haar zus. Smeekte mij de hele week om voor haar ook een spijkerjasje te kopen om te pimpen. Ik lachte in mijn knuistje.

Het grootste moment kwam echter, toen we langs de coupeuse in het dorp reden. Met een brede glimlach wees ze naar het naaiatelier. “Mama, nu kun je daar ook gaan werken!”

En dat met twee linkerhanden!


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Borstvoeding
Boos om buisjes
Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Mank
De tevreden poeper

Beeld: Jan Fornan