Blog Sophie: Te zwaar

blog sophie

Ja, oké. Ik ben een beetje te zwaar. Eigenlijk mag ik best acht tot tien kilo minder wegen. Maar ik ben niet degene die daar de meeste problemen mee heeft.

Gisteren vierden we de verjaardag van onze jongste: De Vrolijke Sloper. Ze werd twee. Ik had een spijkerbroek aan en een oranje top. De top viel tot over m’n billen en was ruim bij mijn buik. Het geheel kon de goedkeuring van mijn schoonmoeder wegdragen: “Het verhult veel, hè?”

Nu lijkt het alsof mijn schoonmoeder een onaardig mens is, maar dat is helemaal niet zo. Ze is superlief, dol op de kinderen en staat altijd voor ons klaar. En dat terwijl ze al over de tachtig is. Ze let wel erg op met eten, want ze wil absoluut niet dik worden.

Maar zij is niet de enige van wie ik dat soort opmerkingen krijg. Een tijdje terug ging ik naar een theatervoorstelling. Daar was mijn tante ook. Ik had een superhippe witte trui aan (met de tekst: coffee, wifi, bed) en daaronder een strakke zwarte nepleren broek met torenhoge hakken. Top dus, zou je zeggen.

Fout. Mijn tante zei meteen: “Je moet geen wit dragen, dat maakt je dikker.” En dat was nog voor de voorstelling. Ken je dat: denk je dat je er geweldig uitziet, krijg je zo’n opmerking te verwerken.

Ook geen punt eigenlijk, want mijn tante houdt van slanke mensen. Ze is zelf dun. Net als mijn oma. En mijn moeder. En mijn ooms. Bij ons in de familie is dik worden een teken van luiheid en weinig discipline. Hetgeen in mijn geval helemaal klopt.

Nu ben ik dus vier kilo afgevallen. Een paar maanden geleden schrok ik me dood van het gewicht dat de weegschaal aangaf en besloot ik acuut actie te ondernemen. Twee maanden ging dat goed en toen kreeg ik het erg druk op het werk.

Meteen verviel ik in mijn oude slechte patroon: geen tijd nemen om te eten, maar wel makkelijke snacks naar binnen schuiven. Die natuurlijk maar heel even vulden, zodat ik ’s avonds als ik eindelijk eens rustig op de bank zat alsnog honger had voor twee.

En dat is een beetje het punt met lijnen, hè? Die motivatie. Het afvallen ging goed, toen stokte het en nu moet ik weer opnieuw motivatie vinden. Maar ja, ik vind mezelf eigenlijk helemaal niet zo afzichtelijk dik.

Bovendien heb ik het erg druk. Werken, vrijwilligerswerk, drie kleine kinderen, een man die elke week in het buitenland zit. Zwemles, turnles, en zelf nog een uurtje salsa en bachata erbij. Terwijl ik eigenlijk ook een uur per dag zou moeten wandelen, een uur per week zou moeten kickboksen en als het een beetje weer is, veel vaker op de fiets dan met de auto zou moeten gaan.

Voor lijnen moet je de tijd nemen. In mijn geval hoort daar ook een planning bij: dit eet ik ’s morgens, dit ’s middags en dit ’s avonds. Maar mijn hoofd zit te vol. Gelukkig zijn er ook vriendinnen die me bemoedigend toespreken en zeggen: “Als de jongste op de basisschool zit, heb je meer tijd om af te vallen.”

Over twee jaar ben ik dus zo strak als wat. Mijn familie verheugt zich er nu al op.


Journalist Sophie Fleur (36) is getrouwd en heeft drie kinderen. 

Lees ook:

Borstvoeding
Boos om buisjes
Incasseringsvermogen

Zindelijk
Nachtje weg
Naaimachine
De tevreden poeper