Kritische Eters

Gisteren had ik een workshop Kritische Eters. Ik had deze notabene zelf georganiseerd voor de ouders van het kinderdagverblijf van A2. Want dat leek ons, van de oudercommissie, wel interessant. En dat was het ook. De combinatie voedsel en peuters bleek voor veel ouders erg ingewikkeld. Ze eten te weinig of juist te veel, ze spelen met het eten, ze lusten niks, ze gooien met eten of smeren zich ermee in. En dat terwijl het avondmaal een rustpunt moet zijn.

Ons avondmaal is ook altijd het toppunt van gezelligheid. Man GL zit rond die tijd prinsheerlijk in de file, dus komt het vooral op mij neer. Ooit had ik het leuke idee om samen te willen eten. Als gezin, aan tafel. Dat het dan zo rond 19.00 uur zou zijn, was natuurlijk geen punt. Je kunt kinderen alles leren eten, dus ook hoe laat ze eten. Dacht ik. Ha. Ha. Sukkel dat ik was. Als mijn kinderen niet om klokslag half zes hun eten voorgeschoteld krijgen, is het oorlog. Alarmfase 1. Code rood. Hmm, nou ja, of ze vallen gewoon in slaap.

Dus daar zit ik dan om half zes. Als je alleen het geluid zou horen, zou dat ongeveer zo gaan: ‘AAAAAAAAAAAAH’, ‘MAMAAAAAAAAA’, ‘JA WAT?’, ‘AAAAAAAAAAAAH’, ‘SCHIET OP, JE BENT BIJNA VIER, EET VERDORIE ZELF!’, ‘AAAAAAAAAAAH’, ‘MAMAAAAAAAAA’. Echt, het toonbeeld van een gezellig, rustig diner. Zo gauw A2 haar hap heeft doorgeslikt, gaat haar misthoorn aan tot dat er weer een hap volgt. A1 kan sinds de geboorte van A2 ineens niet meer zelf eten en moet ook gevoerd worden. Draai ik me om naar de één, begint de ander. Mijn bord staat in de tussentijd ijs- en ijskoud te worden.

Sinds kort heeft A2 ontdekt dat er een hond onder tafel rondscharrelt. Dus als ik A1 een hap geef, haalt haar jongere zus het eten uit haar mond om het op de grond te gooien. En als A2 een hap krijgt, gaat A1 met haar vork in het rond zwaaien, zodat ik de slierten spaghetti uit mijn haar kan halen. Echt een moment voor het gezin dus, om even bij te praten hoe het op de peuterspeelzaal was, of om even aandachtig met voedsel bezig te zijn.

Dus vroeg ik gisteren raad aan de diëtiste die de workshop gaf. In plaats daarvan kreeg ik raad van een andere aanwezige ouder. Ik moest A2 maar eerder eten geven. Dan kon ik daarna alle aandacht aan A1 geven. Als GL thuiskwam, konden we – nadat de kinderen op bed lagen – allebei rustig eten. Goh, wat een goed idee, beaamde de diëtiste. De stoom kwam uit mijn oren: ik vond het HELEMAAL GEEN GOED IDEE! Ik ga toch zeker niet drie keer met dat avondeten in de weer? Wat is dat nou voor voorbeeld? We eten gewoon samen. Punt. Vanaf vanavond ga ik met ferme hand die twee kleine monsters aan een streng regime zetten. Er wordt zelf gegeten. In stilte. En ja, natuurlijk gaat dat lukken. Want mama doet gewoon oogkleppen op en oordoppen in. Alles voor dat belangrijke rustpunt van de dag!