Speedvakantie

Uitgeput en doorgeleefd van het gehaaste studentenleven besloten mijn vriend en ik er een paar dagen tussenuit te glippen en vonden perfectie in de puurste vorm. 

Hello, Harry!
Onze 5-daagse trip begon in Dublin. Het voelde alsof ik op de set van Harry Potter was neergekwakt en er ieder moment iemand z’n toverstaf kon trekken. Er was zoveel magie gaande in zo’n modern, maar toch ontzettend middeleeuws stadje. Dublin wemelt trouwens van de pubs. Je kunt dus bijna niet anders dan er eentje binnen stappen. In het gezelschap van een donkerhout interieur, de geur van oma’s tapijtje en een stel pikzwarte glazen Guinness zaten wij daar onze ogen uit te kijken. Die Guinness, ook echt. Ik begrijp niet wat men daar nou lekker aan vindt. De geur van gist verschroeit je neusharen als je boven je glas hangt; je zuipt gewoon een heel brood op.

Pittoresk dorpje
Mijn vriend en ik waren opzoek naar een bijna onrealistische hoeveelheid rust en vertrokken na twee dagen Dublin richting het platteland. We troffen een schitterend dorpje tussen de heuvels aan met alleen maar locals. Toen ik de heuvels voor het eerst zag, heb ik als een labiel wijf staan janken. De puurte en oprechtheid van de natuur gingen bij mij door merg en been. Gezonde groene landschappen, beekjes, een prachtig meer. Als je er een lijst voor zou houden, was het net een schilderij. Het was één van de weinige dagen dat ik nergens aan dacht. En mezelf niet hoefde te dwingen om nergens aan te denken, zoals op de meeste vakanties.

Besmettelijke vriendelijkheid
Ierse mensen doen aan een bijna onmenselijke vorm van vriendelijkheid. Iedereen is vriendelijk tegen elkaar. En het is ontzettend aanstekelijk. Na drie dagen stond mijn vriend als een blij kind naar elke voorbijganger te zwaaien. Het oude stel dat onze Bed & Breakfast runde, was niet anders. Ze brachten ons overal naartoe en niets was te veel gevraagd. Toen we hen na de vakantie een dikke fooi wilden geven, wilden ze het niet aannemen. Ik werd belaagd door een gigantisch schuldgevoel. Later vroeg ik me af waarom. Blijkbaar doen sommige mensen dingen uit goede wil en pure vriendelijkheid en niet omdat ze er iets voor terug verwachten. Voor wat hoort wat kennen ze niet. Dat is toch verdomd prachtig als je zo kunt leven? Daar kan ik en een groot deel van deze wereld nog een flink puntje aan zuigen.

Sociaal verbannen
Tijdens onze vakantie heb ik mijn iPhone amper aangeraakt. Sterker nog, ik was hem zelfs vergeten. Nu ben ik het type dat één is met z’n telefoon, zeven dagen per week in iOS6-dorp woont en altijd up-to-date wil blijven. In Ierland interesseerde het me geen reet. Ik ruilde email en Whatsapp met liefde in voor pittoreske heuvels en rust. Het was werkelijk een straf om dat kreng na vijf dagen weer aan te moeten zetten.

Ik zal je zeggen dat ik er goud geld voor over heb om zoveel mogelijk mooie plekken op deze aarde te bezoeken. Ierland was daar één van en heeft me echt betoverd. Dat is me uiteindelijk veel meer waard dan de schoenen aan mijn voeten en de kleding in mijn kast.

Foto: Thinkstock.com