Spreken is zilver

geen

Ik ben ad rem. Ik weet precies wat ik wil zeggen, hoe ik het moet formuleren, welke toon ik wil gebruiken en welke gezichtsuitdrukking ik ga gebruiken.

Vervolgens blijft het angstvallig stil. Ik ben namelijk ook nogal onbeholpen.

Wat als…
Of ik nu iets aardigs of onaardigs wil zeggen, meestal zeg ik niks. Ken ik iemand wel goed genoeg om dit compliment te geven? Is het nodig dat ik zoiets negatiefs zeg? Ben ik een slijmbal? Ben ik een zeikerd? Talloze gedachten gaan door mijn hoofd voordat ik iets zeg. Zodra ik het juiste besluit heb gemaakt, is het moment om iets te zeggen alweer voorbij. Meestal is mijn gesprekspartner zelfs al drie keer van onderwerp veranderd voordat ik weet wat ik wil zeggen.

Zwijgen is goud
Na weken op elkaars lip te hebben gezeten bij de toneelclub wilde ik ter afsluiting nog iets zeggen. Ik wilde ze vertellen dat ik had genoten en dat ik ze zou missen de komende tijd. Wat ik daadwerkelijk zei was: ‘Ik heb wel momenten gehad waarop ik jullie koppen echt niet meer kon zien.’ Het was zó goed bedoeld, het kwam er alleen zó beroerd uit. Dit is precies waarom ik er meestal voor kies om niets te zeggen. Ik wilde mijn verhaal vervolgen met: ‘Maar al met al, ga ik jullie vreselijk missen.’ Echter, door de geschokte gezichten van mijn medespelers schoot ik in de verdediging. ‘Kom op, alsof jullie niet zulke momenten hebben gehad!’ Nee, dat hadden ze niet. Ik ga ze missen, maar ik denk dat het niet bepaald wederzijds meer is.

Ik moest bijna lachen
‘Jezus, wat zie jij er slecht uit, je kon wel drie weken niet hebben geslapen. Je hebt het nog geprobeerd weg te werken met make-up, maar dat is mislukt.’ Dat is me werkelijk eens gezegd. Hij was een target. Ik kon op dat moment namelijk wel honderd dingen verzinnen over zijn voorkomen. Ik zei niets. Ik waardeerde en bewonderde zijn eerlijkheid. Als ik een grapje maak zegt hij weleens: ‘Ik moest bijna lachen.’ Dan weet ik zeker dat het een goede grap was.

Tegeltjeswijsheid
Ik ben opgegroeid met de tegeltjeswijsheid: ‘Als er te weinig woorden zijn om te zeggen wat je bedoelt. Vaak zijn woorden overbodig. Het gaat er om wat je van binnen voelt.’ Deze tegel hing bij mijn ouders op het toilet aan de muur. Als klein meisje vond ik dit onzin. Ik vond dat als er te weinig woorden waren om te zeggen wat je bedoelt, dat het dan hoog tijd was om je vocabulaire uit te breiden. Alsof ik iets wist van het leven.

Behoorlijk belachelijk
‘Ga aan de kant joh, met je dikke tieten!’
‘Alsof jij er niet langs kan met je mierentietjes.’
Zo verloopt een willekeurig gesprek tussen mij en één van mijn beste vriendinnen. Rauw, puur en vooral behoorlijk belachelijk.  Wat ik eigenlijk wil zeggen is: ‘Ik ben zo blij dat je bestaat.’ En ik weet zeker dat ze hetzelfde voelt. Niets is waardevoller dan dat. Ik zou me pas zorgen maken als ze beledigd zou zijn. Horen wat iemand bedoelt is belangrijker dan horen wat iemand zegt. Vooral als het er zo beroerd uit komt.

© Beeld: privébezit