Stelletje rotzakken!

Twee jaar geleden ben ik spontaan vegetariër geworden. Niet omdat ik vlees en vis niet meer lekker vind. Niet (alleen) omdat ik denk dat vlees en vis ongezond is. Maar omdat ik letterlijk misselijk van al het dierenleed ben.

Keihard geïnformeerd
Het lijkt wel alsof we anno 2013 alleen nog maar bezig zijn met onszelf en dat het ons geen ruk interesseert wat er gebeurt in de wereld, zolang we maar krijgen wat we willen, nu en zo goedkoop mogelijk. Zeker wat eten betreft. Wat ben ik blij met organisaties als Wakker Dier. Mede door hun toedoen weten wij consumenten precies wat er gebeurt in de bio-industrie. Niet alleen op internet, maar ook op straat en in bushokjes worden we keihard geïnformeerd over het vlees voor onze consumptie. Totaal niet blij ben ik met de rotzakken die verantwoordelijk zijn voor het dierenleed onder miljoenen dieren, iedere dag.

Eerlijke prijs
Normaal gesproken probeer ik echt wel meegaand te zijn, me in te leven in anderen. We hebben het allemaal druk, we weten ook niet alles. Maar vertel me niet recht in mijn gezicht dat biologisch vlees hetzelfde vlees is als de kiloknaller. “Dat ze je slechts een loer willen draaien.” Ik kan mijn gezicht echt niet meer in de plooi houden. Zijn we gek geworden? De prijs van biologisch vlees is juist een eerlijke prijs voor vlees. Drie euro voor een kilo gehakt?! Dat is een belediging voor de koe, die niet alleen mishandeld is, maar ook nog bijna gratis weggeven wordt. Haar leven was blijkbaar niets waard.

Als consument ben je medeverantwoordelijk
Natuurlijk is biologisch vlees niet hetzelfde als kiloknallers. Dat zeggen mensen alleen maar om voor zichzelf goed te praten dat ze meedoen aan het dierenleed. Ze zijn ‘slim’ en economisch bezig, laten zich geen praatjes aansmeren en betalen minimaal. In deze dag en tijd vind ik dat je daar niet meer mee wegkomt. Je bent geïnformeerd of je kunt op z’n minst zelf even opzoeken hoe het zit. Wil je werkelijk niet weten wat je elke dag, elke week, elk jaar, in je mik douwt? Mensen die nu nog kiloknallers kopen zijn in mijn ogen dierenbeulen. Stoppen figuurlijk nog tien extra kippetjes in het overvolle hok. Medeverantwoordelijk voor het continueren van de stroom aan lijden.

Show some respect
De tegenstelling van beschaving. Ja, we hebben als mensheid op allerlei vlakken successen behaald en zijn gefaald, er zijn helaas nog genoeg wereldproblemen te wijten aan ons bestaan. Maar we kunnen op z’n minst onze dieren en natuur respecteren. Dat betekent dat we best dieren mogen eten, maar dan wel dieren die we goed behandeld hebben. Liever niet iedere dag. Sterker nog: het is juist gezonder om niet iedere dag vlees te eten. Bovendien zijn er smakelijke vervangers, waar geen beestje voor dood is gegaan.

Ik kan je niet dwingen
Sommige boodschappen zijn niet zacht te brengen. Mensen neigen bij dit onderwerp hun hoofd in het zand te steken. Zijn gewend om vlees te eten, willen geen moeite doen om eetgewoonten te veranderen. En als je dat niet wilt doen, dan niet. Ik kan je moeilijk dwingen, net als ik moeilijk moordenaars kan dwingen niet te moorden, of gestoorde mensen moeilijk kan dwingen niet met al hun gewicht op een shetlandpony te zitten. Maar noem jezelf dan geen dierenvriend.

In naam van de dieren
Ik geloof niet dat door dit blog meer mensen hun (plof)vlees laten staan. Daar ben ik veel te openhartig voor geweest. Dat is het punt ook niet. Het moet een keer gezegd zijn. In naam van de dieren die geen stem hebben. Kom maar niet meer naar de kinderboerderij met je kinderen, als je niet eens het fatsoen hebt een normaal stukje diervriendelijk vlees of vis in te slaan.

P.S. De foto linksboven is van mijn hond. Zij zet haar poot onder mijn blog. Waarom? Omdat zij niet mishandeld wil worden en dat zal haar gelukkig nooit overkomen, want ik ben haar baasje. Een dier is een dier, een wezen, net als wij mensen, met hart en gevoel. Als je je eigen huisdier ook geen pijn wilt doen, waarom dan wel de dieren die je in je mond, je eigen lichaam, stopt?

© Beeld: Chantal Straver