Stiekeme pleziertjes

geen

Soms, als niemand kijkt doe ik stiekem de dingen die m’n fantasie me ingeven, maar waar ik me voor zou schamen als ik daadwerkelijk betrapt zou worden.

Ik heb het niet over vieze dingen als in m’n neus peuteren of ingrijpendere zaken als stiekeme avontuurtjes met een ander, maar over kinderlijke dingen die ik soms niet kan laten.  Want jullie wisten het misschien niet, maar overdag schrijf ik artikelen, vertalingen en blogs, maar als niemand kijkt, ben ik stiekem superman. Zo kan ik met veel theater en emotie de massagestraal van de douchekop (met één hand), terug de douchekop induwen, heb ik telekinetische krachten waarmee ik de stoplichten precies op groen kan laten springen als ik dat nodig vind en kan ik diezelfde telekinetische krachten gebruiken om de deuren van de lift met een magisch gebaar te openen zonder ze aan te raken (althans, daar heb ik mijn zoontje Robin van overtuigd).

Bizarre fantasieën
Ik heb nogal een grote fantasie en belangrijke momenten in mijn leven spelen zich dan ook altijd in slow-motion af, met een mooi muziekje erbij. Dat scheelt, want als je dat moment filmt, hoef je niet lang na te denken over wat voor muziek je erbij monteert. Daarnaast heb ik last van het Ally McBeal-syndroom, oftewel, wanneer zich een situatie voordoet wil het nog wel eens gebeuren dat ik in gedachten verzink en de gebeurtenis in m’n fantasie de meest bizarre wendingen aanneemt, waarna ik ruw door iemand ‘gewekt’ word: ‘Waar ben je met je gedachten?’ Ik kan een glimlach dan niet altijd onderdrukken, omdat ik een stiekem geheimpje heb: ik weet hoe dit verhaal écht afliep in Martinland.

Bassie en Adriaan
Heel soms schaam ik me er wel eens voor hoor, die constante fantasiefilter die ik over m’n leven heen heb gelegd. Als ik weer eens in gedachten van tien tot nul tel omdat ik zogenaamd precies denk te weten wanneer er iets gebeurt (zoals dat stoplicht, de reclame op tv, enzovoort), of die ene keer bij die ruïne in Griekenland, toen ik, nadat ik zeker wist dat niemand keek, als Adriaan (van Bassie) langs de ruïnemuren sloop alleen maar zodat ik daar later op de film later het spannende Bassie en Adriaan-muziekje onder kon monteren (en het effect mocht er wezen ;) .

Kinderachtig
Maar kinderachtig of niet, dat soort kleine dingetjes maken me altijd aan het lachen. Ik weet hoe belachelijk ze zijn, maar ze maken m’n leven zo lekker gek en speels. Daarbij vraag ik me altijd af wat andere mensen voor stiekeme pleziertjes hebben, kleine, gekke dingen die je doet als niemand kijkt (deel ze vooral als je durft :) . Hoewel ik niet vind dat ik me ervoor hoef te schamen, zal ik dit soort gedrag uiteraard nooit in gezelschap vertonen. Behalve in bijzijn van Robin dan, voor hem hang ik graag even de superpapa uit, al weet ik beter, en hij over een paar jaar ook.

Tot zover deze blog, nu eerst even de wereld redden van een allesvernietigende massagestraal.

Beeld: rangizzz / 123RF Stockfoto