Stoer wijf

Dit weekend zou ik mijn vriendin bezoeken in Amsterdam. Ik besloot dat ik daar niet heen kon rijden, omdat Amsterdam verder dan tien kilometer van mijn huis is. Mijn vriend besloot dat ook de Crossa niet naar Amsterdam zou gaan. Omdat deze in januari afgekeurd gaat worden en de essentiële onderdelen om te rijden de laatste keer op goed geluk aan elkaar zijn gelast.

Lekker veilig
Om zo weinig mogelijk risico te lopen stapte ik in een Suzuki Alto van hooguit twee vierkante meter, zonder airbags, een vrouwelijke chauffeur en tevens een klassiek gevalletje ADHD (zonder pilletje), op de achterbank, in het midden tussen twee anderen. We werden om de paar meter keihard uitgelachen door medeweggebruikers, waardoor er een zekere prestatiedrang werd getriggerd bij onze toch al niet angstig aangelegde chauffeuse.

Ik scheet bagger toen we achtereenvolgend twee Audi’s en een BMW inhaalden. Het is een godswonder dat de auto niet uit elkaar trilde. Was het niet om de snelheid, dan wel om het gewicht. Echter, geen van beiden veroorzaakte het geschud van de auto, zo bleek, toen de chauffeuse na ruim honderd kilometer ineens uitriep: ‘Oh! Hij stond al die tijd in de vier!’

Kijk voor je
Iedereen begon hard te lachen. Iedereen, behalve ik. Ik rijd namelijk in een automaat, dus ik begrijp geen versnellingsgrapjes. Ik bevind me dan ook niet in de positie om iemand te kunnen bekritiseren op zijn rijstijl. Toch ging het regelmatig van: ‘Kijk voor je, kijk voor je!’. Om haar even later vanaf de achterbank snoep aan te bieden. Waarna ze zich omdraaide om dankbaar in te gaan op het aanbod en vervolgens weer aan te moeten horen: ‘Kijk dan toch alsjeblieft eens voor je!’

Ondanks alles hield onze chauffeuse zich kranig tot aan Amsterdam. We veroorzaakten slechts twee keer een gevaarlijke situatie waar ze zich prima uit wist te manoeuvreren. Ik kwam tot de conclusie dat ik net zo goed zelf had kunnen rijden in mijn eigen Opel Crossa. Maar eerlijk is eerlijk, zij deed het.

Stoer wijf
Sinds kort heeft mijn veiligheidsgordel het ironisch genoeg begeven. Alsof het zoiets had van: ‘Ja sorry, maar zo onveilig als jij je over het wegdek begeeft, kan ik er ook weinig meer aan compenseren.’ Misschien was het meer een: ‘Zo langzaam als jij rijdt, heb je echt geen gordel nodig.’ Misschien was de veiligheidsgordel het enige onderdeel wat niet te lassen viel. Hoe dan ook, ik durf dan wel niet zo ver weg, ik durf er nog steeds in. Laat mij me ook eens een soort van stoer wijf voelen.

© Beeld: privébezit