Recensie: Suske en Wiske gone graphic

Gisteren werd een album geïntroduceerd met in de hoofdrollen Suske en Wiske. Maar deze hoofdpersonages zijn niet de Suske en Wiske die we kennen van vroeger. De nieuwe stripreeks Amoras 2047 (naar het jaar waarin de gebeurtenissen plaatsvinden) is harder, duisterder, spannender: het is met recht een graphic novel.

Niet zo visueel ingesteld
Zelf ben ik geen fervent striplezer. Ik ben gewoon niet zo visueel ingesteld, denk ik: boeken waarin plaatjes worden geschetst met woorden, komen in mijn hoofd makkelijker tot leven dan boeken waarin de plaatjes het verhaal vertellen. Maar sommige mensen hebben dat juist precies andersom. Terwijl ik vroeger de boeken van Enid Blyton zo vaak las dat de pagina’s met plakband bij elkaar gehouden moesten worden, verslond Marcel keer op keer de verzamelbanden van Suske en Wiske.

Zeker zo tof
Hij stond dan ook morgenochtend vlak na openingstijd bij de Bruna. Daar trof hij geen taferelen aan zoals bij de release van de laatste Harry Potter, maar er waren wel meer mensen die een exemplaar van het eerste deel van Amoras wilden kopen, net als hij. Natuurlijk ging hij het ook meteen lezen en een halfuur later kreeg ik bericht dat het een geweldig verhaal was. Heel anders dan de oude Suske en Wiske, maar zeker zo tof.

Visueel geweld
Dat wilde ik ook weleens zien. Zoals gezegd lees ik niet vaak strips, dus ik moest even wennen aan de manier waarop dingen verteld worden: meer met plaatjes dan met woorden. De tekeningen in Amoras zijn daarbij ook nog niet ‘afgekaderd’ zoals in de oude strips, maar lopen af en toe door elkaar heen. Het was dus zoeken naar de juiste manier om dit visuele geweld tot me te nemen. Toen ik dat echter eenmaal onder de knie had, ontspon zich een fantasieverhaal met een duister tintje.

Fuuuuuuck
Wat vooral positief opvalt is de gave tekenstijl en: de humor. Wanneer Suske bijvoorbeeld Wiske vindt in de schuilplaats van Krimson, is zij slechts half gekleed. Ze maant hem om niet te kijken, want het moet wel deftig blijven. Vervolgens komt Krimson binnen en roept Wiske: “Godverdegodverdomme!”, waarop Suske opmerkt: “Buitengewoon deftig, inderdaad.” Er wordt vaker gevloekt in dit verhaal, en Suskes nieuwe stopwoordje is ‘fuck’. In meerdere varianten, overigens, van ‘fuck-fuck-fuck’ tot een langgerekte ‘fuuuuuuck’. Ook is er meer naakt en zie je geen sterretjes, maar bloed.

Stoerdere karakters
Ondanks de duidelijke verschillen met de oorspronkelijke serie, zijn nog veel elementen hetzelfde. De karakters zien er stoerder uit – vooral de nieuwe Wiske vind ik prachtig – maar ze zijn nog wel wie ze waren. Ook Lambik en Jerom hebben een rol in dit album, en een Professor Barabas die er een stuk minder sullig uitziet. De grootste opvallende afwezige is tante Sidonia, die pas helemaal aan het eind op de rug wordt gezien. Het schijnt dat zij in het tweede deel van de serie een grotere rol krijgt.

Vertrouwde vernieuwing
Dat album draagt de naam van het nieuwe karakter Jérusalem, wat aantoont dat Amoras tegelijkertijd vasthoudt aan de vertrouwde elementen, maar ook iets anders durft te brengen. Het enige wat niet schijnt te mogen is dat Suske en Wiske een stelletje worden, ondanks dat ze nu allebei redelijk volwassen zijn. Dus wanneer Wiske in haar blote kont is, moet Suske altijd zijn hoofd afwenden. Sommige dingen moeten nu eenmaal blijven zoals ze zijn.