De Taboemoeder: ‘Misschien is taart wel gewoon mijn nieuwe bitterballen’

De Taboemoeder

‘Taboemoeder’ Suzan (32) deelt haar moeder- en werkstruggles met ons. Ze is getrouwd met Laurens en moeder van een bijna-kleuterzoon en een peuterdochter. Deze week: de geur van bitterballen en bier doet Suzan terugdenken aan vervlogen tijden.

‘Denk aan iets wat je heel lekker vindt.’ Korte stilte en dan gaat Merel verder. ‘Kun je veranderingen in je lichaam waarnemen nu je dit gerecht voor je ziet?’ Het is de laatste dag van de vervolgopleiding die ik volg tot erkend mindfulness MBSR/MBC-trainer. Mijn trainer, Merel, leidt ons door een meditatie die eigenlijk alleen maar bestaat uit mooie en fijne dingen. Dingen waar je gelukkig van wordt.

Bitterballen en bier

Ik zie bitterballen. En bier. Ik merk op dat de combinatie alweer lang geleden is. Het is een van die kleine dingen die ik regelmatig deed in het voor-kinderen-tijdperk. Waar ik ontzettend blij van word maar die nu behoren tot de categorie ‘zeldzaamheid’. Terwijl ik dit opmerk leidt Merel ons verder door de meditatie. ‘Is er een geur die je onlangs hebt geroken, waar je blij van wordt.’ Ik moet denken aan de geur van mijn man. Zo fijn, zo veilig en zo vertrouwd. Tegelijk moet ik lachen, want die bitterballen at ik ook vaak met hem.

Al zittende op mijn matje kon ik bij mezelf waarnemen hoe gelukkig ik eigenlijk ben. Met alles wat ik nu doe. Met mijn kinderen en met mijn man. Ook ik ben geneigd om maar door te blijven rennen, verschillende ballen zo hoog mogelijk te houden en dingen voor lief aan te nemen. Maar door tijdens deze meditatie eens heel bewust stil te staan bij dingen waar ik gelukkig van word, kon ik ook voelen dat het allemaal niet zo vanzelfsprekend is. En hoe dankbaar ik voor zoveel dingen ben.

‘Het leven met kinderen lijkt soms op een intercity trein die echt maar op heel weinig stations even stopt’

Want ja, er zijn zoveel dagen dat ik mijn man amper zie door drukte met werk en zorg voor de kinderen. Ook wij appen de boodschappenlijstjes naar elkaar, vinden 6.30 uur in de ochtend veel te vroeg en doen dingen omdat ze zo zijn ontstaan in plaats van er bewust voor gekozen te hebben. Het leven met kinderen lijkt soms op een intercitytrein die echt maar op heel weinig stations even stopt. En als je eenmaal in die overvolle trein vol prikkels zit, merk je vaak niet eens dat je het beeldschone uitzicht niet kunt zien.

Mindfulness

Tot het moment dat ik hier tijdens mijn opleiding op de mat zat. Alles wordt zo helder in mijn hoofd. Ik voelde me echt gelukkig. Aan het einde van de meditatie vroeg Merel of er iemand was die iets wilde delen. Ik praat graag. Vaak ook. Maar nu niet. Ik wilde dit moment van besef van mijn geluk gewoon voor mezelf houden. Dit is precies wat mindfulness met je doet. Het maakt je bewust van je eigen gedachtepatronen. Van je eigen intercitytrein. Eenmaal bewust merk je dat je ook kunt uitstappen. Dat je keuzes hebt om door te denderen of te stoppen om de omgeving te kunnen zien en voelen.

Aan het einde van de dag kreeg ik mijn mindfulness trainer-diploma. Ik ben zelden zo trots op mezelf geweest als nu. Hoe ik, helemaal zelf, van een zwaar overspannen moeder steeds bewuster werd en zelfs echt geluk kan en durf te ervaren. Ik ben trots dat ik voortaan als trainer andere mama’s mag ook herinneren aan hun geluk. Aan dat hun bitterballen-en-bier-geluksgevoel niet weg is, maar misschien wat veranderd is. Dat hun partner waar ze ooit verliefd op zijn geworden nog steeds hetzelfde ruikt. Wellicht op sommige dagen wat sterker omdat je het als (jonge) ouders niet altijd meer redt om elke dat te douchen…

Zo kwam ik thuis. Met een diploma op zak. Trots en gelukkig. Mijn man rook precies zoals ik me herinnerde. Mijn zoon lag net in zijn bed en vroeg of het leuk was bij ‘juf Merel’. ‘Het was heel leuk bij juf Merel,’ antwoordde ik. Ik vertelde dat ik een diploma heb en dat we morgen met zijn vieren taart gaan eten om het te vieren. Het leken precies de woorden te zijn die mijn zoon wilde horen. Morgen taart.

Misschien is taart wel gewoon mijn nieuwe bitterballen. Alleen dan niet met zijn tweeën, maar met zijn vieren om te delen.

Over Suzan

Suzan nadert de 32 en is moeder van George (3,5) en Emmie (2). Ze heeft als missie het normaliseren van verdriet. Voor VIVA.nl schrijft ze over het grote en kleine verdriet als moeder, als vrouw en als mens. En hoe er altijd weer ruimte is voor een goede lachbui en geluk.

Als coach is ze gespecialiseerd in verlies en verdriet. Je kunt bij haar terecht als je iemand uit je gezin verloren hebt: je kindje, je zus, je vader. Met als doel ‘hoe weer verder te leven na verlies’. En vanuit haar eigen studio geeft ze wekelijks mindfulness trainingen o.a. speciaal voor mama’s. Daarnaast maak je haar niet gelukkiger dan haar te laten spreken over verdriet.

Lees ook:
‘Het lukt me niet er voor mijn zus te zijn nu zij haar tweede heeft’