De Taboemoeder: ‘Mick heet eigenlijk Nick, daar kwamen wij zelf ook pas een aantal maanden later achter…’

De Taboemoeder

‘Taboemoeder’ Suzan (32) deelt haar moeder- en werkstruggles met ons. Ze is getrouwd met Laurens en moeder van een bijna-kleuterzoon en een peuterdochter. Deze week: Suzan beseft dat meesters minstens zo belangrijk zijn als juffen.

Amper een maand na onze verhuizing van de randstad gingen wij met onze oudste kennismaken met de toekomstige basisschool. Het is een klein dorpsschooltje. Met twee ontzettende lieve kleuterjuffen die dit vak al langer dan 25 jaar uitoefenen. Onze zoon ging gelijk spelen met al het moois wat hij zag. Hij was als een vis in het water. Ook al moest hij nog een maand of twee wachten tot het wennen kon beginnen, hij wilde er eigenlijk niet weg.
 En toen kwam Meester Tom binnen.

Bang

Meester Tom is lang. En een meneer. En hij geeft ook nog eens les aan wel hele grote kinderen, groep 7 en groep 8. George werd stil. Verlegen. Had misschien die dag liever niet gehad dat er ook een meester op zijn basisschool rondliep. Want tja, meesters, dat kende hij nog niet. Alle leidsters van de kinderopvang zijn geen meneren. Vier jaar lang ben je geknuffeld door lieve dames. Je bent niet anders gewend dan wanneer papa en mama moeten werken er vrouwen zijn die het zorgen en het leren overnemen.

George was blij dat hij na de korte kennismaking met Meester Tom weer met ons mee naar huis mocht. ’s Avonds in bed begon hij ook over de meester. Blijkbaar zat het dieper dan ik ook had kunnen denken. 
Bij een verhuizing hoort ook een nieuwe opvang. En het toeval wil dat bij die opvang een jongen voor het komende half jaar stage ging lopen. Op de groep van George. Bij binnenkomst stelt deze jongen direct aan George voor om met hem een treinbaan te bouwen.

Mees Mick

Er ontstond iets bijzonders. Deze stagiaire was/is nog zo heerlijk onbevangen. Heeft echt een klik met ontzettend veel kinderen en deed dingen ‘die eigenlijk niet mogen’. Zo gebeurde het vaker dat, als we de kinderen kwamen ophalen, de jongens van de groep als een berg op de ‘meester’ lagen te stoeien. En iedereen kraaide van plezier.

Ik vroeg aan George hoe de meester (alle leidsters van de opvang noem ik naar de kinderen toe altijd juf, ik vind dat een soort eretitel die ze ook voor hun harde werk meer dan verdienen) heet. “Mick” zei George. En zo was Mees Mick geboren. Ik vermeld hierbij dat Mees Mick eigenlijk geen Mick heet maar Nick, daar kwamen wij zelf ook pas een aantal maanden later achter.. Ondertussen waren er steeds meer collega’s en kinderen die Nick aanspraken met Mees Mick.

Leraren

Ook al was George ondertussen echt toe aan de basisschool, als Mees Mick er was, was het feest. Er werd gebouwd, gerend, gezongen en gestoeid. De angst voor een meester is definitief verleden tijd. Net als ook de stage van Nick. Met heel mijn hart hoop ik dat Nick beseft hoe belangrijk hij voor kinderen is. Hoe goed het is voor kinderen om zowel van vrouwen als van mannen te leren.

En ook ik weet dat deze week de leraren hun werk weer neerleggen en het beroep ‘Leraar’ onder druk staat, hoop ik dat Nick en vele andere jonge meesters zullen doorgroeien in de opvang of op school. 
Ondertussen is George meer dan gewend op zijn school en het zal dan ook geen toeval zijn dat ik vanochtend lees dat de kleuters vanaf volgende week een (stage) meester in de klas krijgen. Dank je wel Mees Mick, Meester Tom, Meester Koen en alle andere Meesters. En Juffen eigenlijk ook!

Over Suzan

Suzan nadert de 32 en is moeder van George (3,5) en Emmie (2). Ze heeft als missie het normaliseren van verdriet. Voor VIVA.nl schrijft ze over het grote en kleine verdriet als moeder, als vrouw en als mens. En hoe er altijd weer ruimte is voor een goede lachbui en geluk.

Als coach is ze gespecialiseerd in verlies en verdriet. Je kunt bij haar terecht als je iemand uit je gezin verloren hebt: je kindje, je zus, je vader. Met als doel ‘hoe weer verder te leven na verlies’. En vanuit haar eigen studio geeft ze wekelijks mindfulness trainingen o.a. speciaal voor mama’s. Daarnaast maak je haar niet gelukkiger dan haar te laten spreken over verdriet.

Lees ook:
De Taboemoeder: ‘Misschien is taart wel gewoon mijn nieuwe bitterballen’