De Taboemoeder: ‘Ik was een roze-wolk-illusie armer. Maar een baby rijker’

suzan brussee

Vanaf deze week deelt Suzan (31) haar moeder -en werkstruggles met VIVA. Ze is getrouwd met Laurens. Moeder van een bijna kleuterzoon en een peuterdochter. Zowel in haar gezin als in haar werk wisselen momenten van geluk zich af met (groot) verdriet.

‘Daar lag ik dan. In een kamer op de kraamafdeling van het ziekenhuis. Amper 5 uur na de geboorte van onze zoon. Ik belde mijn ouders. Aangezien ik die dag ervoor 41.4 weken zwanger was konden mijn ouders al raden waarvoor ik om 7 uur in de ochtend belde.

Alleen

Ik herinner mijn eerste woorden tegen mijn ouders nog goed. ‘Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws’. Het goede nieuws was dat mijn bevalling top was en George was geboren. Ik vond het zo bijzonder mijn eigen krachten op deze manier ervaren te hebben. Het slechte nieuws was; met George ging het niet zo goed.

Tijdens de laatste wee zag ik het gezicht van de arts-assistent al veranderen naar standje paniek. Op dat moment dacht ik dat ik compleet uitgescheurd zou zijn. Dit bleek, gelukkig voor mij, niet het geval. Maar onze zoon had een probleem… Een aantal uur eerder bleek dat hij had gepoept in het vruchtwater waardoor je een medische indicatie voor de bevalling krijgt. Vanaf dat moment wordt het kindje in jouw buik nauwlettend in de gaten gehouden en kan er direct worden ingegrepen als de situatie daarom vraagt.

Met een navelstreng om zijn nek, helemaal paars, kwam hij levenloos ter wereld.’

Vlak voor de laatste wee, toen het hoofdje al geboren was, werd de toestand van mijn zoon voor de arts- assistent duidelijk. Met een navelstreng om zijn nek, helemaal paars, kwam hij levenloos ter wereld. Op dat moment was ik eigenlijk nog super trots dat ik deze klus effies helemaal zelf had geklaard. En door deze roes had ik niet in de gaten dat mijn zoon gelijk werd afgevoerd, naar de kinderarts voor de nodige toeters, bellen en zuurstof om hem weer aan de praat te krijgen. Uiteraard ging Laurens met hem mee.
Daar was dan het moment waarop je als moeder 9 maanden naar uit hebt gekeken. Het moment waarop je pas bent bevallen en je kindje lekker in alle rust bij je ligt… Not dus.

Belangrijke les

Laurens en ik hadden samen afgesproken dat wanneer er iets met George zou zijn, Laurens altijd bij hem zou blijven. Natuurlijk niet realiserend dat dit voor ons werkelijkheid zou worden. Ondertussen lag ik daar in die bevalkamer, zonder kind, zonder man, de arts alweer naar een andere bevalling. Gelukkig wel met een dijk van een verpleegkundige. Humor is altijd mijn redding en zo ook in deze situatie. Ook ik werd na mijn bevalling gewassen en geholpen met aankleden. En ik weet nog dat ik tijdens het wassen heb geroepen “dat ik het bevallen minder erg vond dan dit koude water daar beneden te moeten voelen”. En zo keuvelde ik lekker door met de verpleegster. Tot zij het na 2uur wel echt lang genoeg vond duren dat ik niet bij mijn zoon was.

‘Ik was een roze-wolk-illusie armer. Maar een baby rijker.’

Eenmaal bij mijn zoon bleek dat hij vrij snel na zijn geboorte is bijgetrokken. Zonder grote schade, met ‘slechts’ een antibioticakuurtje van 3 dagen. Eindelijk kon ik mijn zoon vasthouden. Eindelijk mocht ook ik kennismaken met mijn eigen kind. Ik was een roze-wolk-illusie armer. Maar een baby rijker. Direct heb ik de angst ervaren om je kindje mogelijk te verliezen. Ik heb ervaren hoe het is om je kind echt los te moeten laten. Of ik dat als moeder nou wil of niet. Een les waar alle moeders vroeg of laat mee te maken krijgen. Een belangrijke les, maar tegelijk ook een hele verdrietige les. En eerlijk is eerlijk. Ik had die les liever iets later geleerd…’

Over Suzan

Suzan nadert de 32 en is moeder van George (3,5) en Emmie (2). Ze heeft als missie het normaliseren van verdriet. Voor VIVA.nl schrijft ze over het grote en kleine verdriet als moeder, als vrouw en als mens. En hoe er altijd weer ruimte is voor een goede lachbui en geluk.

Als coach is ze gespecialiseerd in verlies en verdriet. Je kunt bij haar terecht als je iemand uit je gezin verloren hebt; je kindje, je zus, je vader. Met als doel ‘hoe weer verder te leven na verlies’. En vanuit haar eigen studio geeft ze wekelijks mindfulness trainingen o.a. speciaal voor mama’s. Daarnaast maak je haar niet gelukkiger dan haar te laten spreken over verdriet.