De Taboemoeder: ‘Op pad gaan met de kinderen is echt ‘mijn zwakke plek.’ Al voor ik een voet buiten de deur heb gezet, ben ik kapot’

suzan brussee

Sinds kort deelt Suzan (31) haar moeder -en werkstruggles met ons. Ze is getrouwd met Laurens. Moeder van een bijna kleuter zoon en een peuter dochter. Zowel in haar gezin als in haar werk wisselen momenten van geluk zich af met (groot) verdriet.

‘Kom George, even nog wat gel in je haar. Ja, helemaal goed, kom maar voor de spiegel staan. Zo wat ben je mooi! Echte kuif net als papa! Moet je nog plassen? Emmie, niet op de trap klimmen. Pak je schoenen maar Emmie. George heb je al geplast? Kom maar hier, dan doe ik je knoop los. Waar hangt je jas Emmie? Oh dat geeft niet jongen, ik ruim het wel op. Nee Emmie, kom maar niet in het toilet, het is een beetje nat. George pak je schoenen. Emmie ook op de trap zitten. Jassen aan. Goed zo George. Emmie kom maar hier dan help ik je. Emmie kom je? Emmie! George waarom is je jas uit? Emmie waar ben je? Zo klaar?! Hebben we alles? Dan gaan we..!

Lees ook Suzan’s vorige column:
‘Ik was een roze-wolk-illusie armer. Maar een baby rijker’

Op pad

Waar bij ons het avondeten in alle eerlijkheid redelijk vlekkeloos verloopt (tenminste als je achterwegen laat wat je na het eten op de grond terug vindt..), is het op pad gaan toch echt mijn ‘zwakke plek’. Al voor ik een voet buiten de deur heb gezet, ben ik kapot. De zin en vaak ook het waarom verdwijnen als sneeuw voor de zon. Maar goed, ik doe het toch. Ofzo.

Alsof ik wil laten zien dat ik een moeder ben die haar kinderen prima onder controle heeft.’

Waar we deze ochtend naar toe gingen? Naar de buurvrouw… Zes huizen verderop… Een paar maanden geleden zijn wij verhuisd en deze ochtend gaan we voor het eerst bij een nieuw vriendje van George spelen. En ook al wil ik deze gedachte niet, ik voel toch een soort van drang om een goede eerste indruk te maken. Alsof ik wil laten zien dat ik een moeder ben die haar kinderen prima onder controle heeft. Daar gaat het natuurlijk mis. Kinderen voelen de spanning van hun ouders altijd. En voordat we binnen zijn verloopt het al anders dan ik van te voren, heel even, in mijn hoofd had.

Het huis waar onze play-date is, wordt momenteel nog verbouwd. Emmie laat in de voortuin al duidelijk merken wat ze van de klussende mannen vind… Ze kruipt in mijn nek en als ze aangekeken wordt zet ze het op een gillen. Relaxed als ik ben (ja geloof je het zelf..) blijf ik rustig en loop ik door naar binnen. George ziet een takelwagen en gaat gelukkig heerlijk spelen met zijn vriendje. Emmie huilt ondertussen alleen maar harder en ik voel dat ik het warmer heb dan tijdens het plassen-schoenen-en-jassen-ritueel..

De koffie staat op tafel, kinderen krijgen lekker wat te drinken en de buurvrouw is super lief en vriendelijk. Emmie huilt hard. Ik zweet meer. George is tevreden met een kraanwagen. So far so good. De buurvrouw en ik hebben het kenmerkende eerste kennismakingsgesprek. Wat voor werk doe je? Waarom zijn jullie hier komen wonen? Ja, zo heerlijk he kinderen (in mijn oor een hard krijsende dochter). Zat hier eerst een gymzaal!? Jeetje wat een werk moet dat zijn geweest! Rustig maar Emmie. Oh leuk! Ik kom ook uit het onderwijs. Hebben je al gekeken naar welke school…

‘Gelukkig herinneren mijn kinderen me altijd aan het feit hoe zinloos verwachtingen zijn..’

Opeens voel ik nattigheid. Ik kijk naar beneden en zie inderdaad een grote plas op de pas gelegde eikenhouten vloer van mijn buren.. Ook mijn been is doorweekt en Emmie heeft zelfs haar trui onder geplast. Oké.. nu is het mijn taak om in een keer mijn verwachtingen bij te stellen en over te gaan tot actie. Ik moet lachen. Dit is het. Ik hoor mezelf nog zeggen “dit doet ze anders nooit”, maar eigenlijk moet ik daar alleen maar harder om lachen.

Zelfs nu nog, nadat ik ‘al’ ruim drieënhalf jaar moeder ben, lukt het me blijkbaar niet om redelijk ontspannen bij de buurvrouw op de koffie te gaan. Gelukkig herinneren mijn kinderen me altijd aan het feit hoe zinloos verwachtingen zijn… De volgende play-date doen we denk ik bij ons. Ik ben benieuwd hoe mijn buurvrouw hier arriveert. Want hebben wij moeders deze momenten niet allemaal?!’

Over Suzan

Suzan nadert de 32 en is moeder van George (3,5) en Emmie (2). Ze heeft als missie het normaliseren van verdriet. Voor VIVA.nl schrijft ze over het grote en kleine verdriet als moeder, als vrouw en als mens. En hoe er altijd weer ruimte is voor een goede lachbui en geluk.

Als coach is ze gespecialiseerd in verlies en verdriet. Je kunt bij haar terecht als je iemand uit je gezin verloren hebt; je kindje, je zus, je vader. Met als doel ‘hoe weer verder te leven na verlies’. En vanuit haar eigen studio geeft ze wekelijks mindfulness trainingen o.a. speciaal voor mama’s. Daarnaast maak je haar niet gelukkiger dan haar te laten spreken over verdriet.