Taalverloedering

Ik zie schrijnende gevallen van taalverloedering. Nu ben ik niet het type dat zich schriftelijk en in drievoud gaat beklagen bij de verantwoordelijke, maar ik krijg er wel degelijk jeuk van. Spreekwoordelijke jeuk, welteverstaan.

Het mooie van taal is dat het altijd aan verandering onderhevig is. Je hebt zoiets als taalverloedering, maar ook iets als taalverrijking. Ik vind het moeilijk om onderscheid te maken tussen toegevoegde waarde of afbreuk. Ik stuitte laatst op het woord: ‘verziete’. Het duurde even voordat bij mij het kwartje viel. Visite, had hier moeten staan. Gevalletje taalverloedering. Waarom? Geen idee.

Een kwestie van gevoel
Dat is het hem nu juist. Ik ben geen taalpurist en dat zal ik ook nooit worden. Toen ik leerde schrijven moest ik rekening houden met talloze regels. Of ik er nog één kan noemen? Geen enkele. Ik ben geneigd om een zin te maken met de woorden: ‘persoonsvorm’, ‘stam’ en ‘kofschip’. Vraag me niet om het toe te passen, ik zou niet weten hoe. Het is bij mij een kwestie van gevoel. Gelukkig.

Taalverloedering

Nieuwschierig, vind ik ook taalverloedering. Dat kan ik wél onderbouwen. Het woord nieuwsgierig bestaat namelijk uit de woorden ‘nieuws’ en ‘gierig’. Daarnaar, is ook een goed voorbeeld. Dit zou moeten bestaan uit de woorden ‘daar’ en ‘na’. Na dit, doe ik dat. Als je naar het ene het andere doet, ben je een taalverloederaar. Als je daar enigsinds je twijfels over hebt ook. Je hebt in enige zin twijfels en dus enigszins. Mocht je nu denken ‘Dat zal me worst wezen’, dan vind ik dat het je worst zal zijn. Waarom? Geen idee.

Misschien ooit
De ergste vind ik nog ‘Ik en me sgatje.’ Ik geloof niet dat de verantwoordelijke voor deze tekst werkelijk denkt dat het woord ‘schatje’ met een g moet worden geschreven. Dat zal me dus enigsinds worst wezen. Het grootste euvel in deze zin is naar mijn idee ‘me’, waar ‘mijn’ zou moeten staan. Waarom is dit zo vreselijk? Omdat er bijzonder veel mensen zijn die hier de fout in gaan. Zodra er sprake is van bezit, is er sprake van ‘mijn’ of ‘zijn’. Denk je dat ik meschien een beetje overdrijf? Dan valt dat misschien wel mee.

Worst
Vroeger werd het woord desniettegenstaande gebruikt. Tegenwoordig gebruiken we hiervoor het woord desalniettemin. Ik kan niet zeggen dat ik dit een gevalletje taalverrijking vind. Desalniettemin vind ik het ook geen taalverloedering. Sterker nog, het zal me worst zijn. Wat ik écht een taalverrijking zou vinden, is een Nederlands woord voor überhaupt. Daar liggen de Duitsers duidelijk een streepje op ons voor. Duitsers weten überhaupt veel beter wat ze wel of niet worst zal zijn. Ze zeggen niet voor niets: ‘Alles hat ein Ende, nur ein Wurst hat zwei.’

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke