Tenzij je liever ‘pappie’ zegt

geen

Schoonouders. Van het woord alleen al gaan mijn haren recht overeind staan.

Schoonoudercliché
Als ik aan het woord ‘schoonouders’ denk, denk ik aan het opratelen van mijn cv en geforceerde conversaties gevolgd door pijnlijke stiltes. Ik heb een hekel aan dat woord. Er doen zoveel verhalen de ronde over vervelende schoonouders. Moeders die nog bammetjes smeren voor hun volwassen zoons en totaal geen zin hebben om ruimte te maken voor een extra paar X-chromosomen, vaders die bijna verzuipen in hun eigen sarcasme of gewoon een morsdode sfeer in het ouderlijk huis. Voordat ik een vriend kreeg, had ik al zoveel verhalen gehoord over onuitstaanbare schoonouders dat ik bang was geworden om de mijne te ontmoeten.

Op eieren lopen
Ik moet bekennen dat ik eigenlijk nooit echt vervelende schoonouders heb gehad. Wel ouders waarmee het gewoon voor geen meter klikte, maar dat lag dan niet alleen aan hen. Als ik mezelf ergens niet kan zijn, kan ik maar beter m’n biezen pakken en op de trein naar huis stappen. Op mijn aanwezige karakter zit namelijk geen uitknop. Wat dat betreft ben ik net een olifant die op eieren probeert te lopen.
Als ik op bezoek was bij mijn toenmalige schoonouders en ik voelde dat de sfeer naar het vriespunt daalde, vond ik dat het ideale moment om mijn moppentrommel te openen en de lolbroek te gaan uithangen.

*Krekels*
Ik stond goed voor lul toen bleek dat er in de lichamen van mijn toenmalige schoonouders geen lachspier te bekennen was en hun mondhoeken permanent naar beneden waren getaped.
Of een andere keer: toen ik uit automatisme de hele tijd ‘Jezus’ bleef zeggen, terwijl ik me in een ruimte bevond waarin Jezus himself me vanuit elke invalshoek aankeek. Been there, done that. And it’s not funny. Toen het beroep van mijn vader het eerste was waar ze naar vroegen, wist ik dat ik aan het verkeerde adres was. Ik heb de rest van het bezoek uit het raam gestaard en mijn koffie koud laten worden.

Open armen
Gelukkig zijn mijn huidige schoonouders echt fantastisch. Ze zijn enorm betrokken, geven zomaar cadeautjes en de vreugdetranen stromen rijkelijk over mijn wangen wanneer ik bij hen aanschuif. Soms ga ik zonder mijn vriend bij ze langs met gebakjes en kunnen we de sterren van de hemel lullen zonder dat ik na hoef te denken over hoe ik bij hen overkom. Het geeft zo’n warm gevoel als je door je schoonouders met open armen wordt ontvangen en zij je het gevoel geven dat je vanaf dat moment deel uitmaakt van hun gezin.

Lullig maar waar: als het niet klikt met schoonouders, klikt het niet. Als je ergens jezelf niet kunt zijn, is het feest gauw afgelopen. Ik vind dat je jezelf niet in allerlei bochten moet gaan zitten wringen om de woorden maar te kunnen laten vloeien tijdens koffietijd. Zeker niet als je zo aan het slijmen bent dat je er bijna over uitglijdt, terwijl je er geen zak voor terug krijgt.

© Beeld: Privébezit