Terug. Met een verhaal.

geen

Viva-vrouwen! Zusters! Ik ben het Nynke, en ik ben weer even terug. Met een verhaal.

Waar ik was
Jaren, jarenlang schreef ik voor Viva. Over mijn studieperikelen, de showbizzroddels, liefdesbesognes en allerhande ergernissen. Een jaar geleden stopte ik hier, rond de tijd dat mijn tweede boek uitkwam, Vrouw kijkt Sport. In dat jaar dat ik hier niet was, werkte ik als freelancer voor de radio, voor kranten en tijdschriften en schoof ik als sportmeisje regelmatig aan bij radio- en tv-programma’s. En als dat sportmeisje zijnde werd ik ook gevraagd om een etappe mee te fietsen in de Tour for Life, een fietstocht voor Artsen zonder Grenzen. En dáár wil ik het dus even met jullie over hebben.

Tour of Ewah?
Elk jaar in september fietsen 700 idioten in acht dagen van Italië naar Nederland om geld op te halen voor Artsen zonder Grenzen. Een van de ploegen die meefietst heet De Bikewriters, een collectief schrijvende fietsers en fietsende schrijvers. Ik schrijf namelijk graag over sport, maar ik zit ook graag op mijn racefiets. Die mannen hadden mij gevraagd of ik een stukje mee wilde fietsen. Ik deed dat, 190 kilometer door de Franse Jura. Ik ging kapot, huilde tijdens de laatste beklimming en dacht tijdens het fietsen: dit is gekkenwerk. Ik haat fietsen.

Maar toen ik uitgeput naast mijn tent zat, hoorde ik mezelf zeggen: volgend jaar doe ik hem helemaal. En even later werd ik ook nog eens knetterend verliefd op een collega-Bikewriter. Ik had ja gezegd tegen een onzalig plan, maar terug kon en wilde ik ook niet meer.

Kraist, Nynke, hoe moet dat nou?
En dus ben ik nu aan het trainen om in september 1300 kilometer in acht dagen te kunnen fietsen. Daarvoor moeten er kilo’s af, en moet ik urenlang op dat harde zadel van mijn racefiets zitten, ook wanneer het regent of wanneer ik veel liever binnenshuis afleveringen HBO Girls wil kijken. Ik loop bij een diëtiste, heb een trainingsschema, maar heb ook nog altijd een ongezonde zin in satékroketten en honderd smoezen om niet te sporten.

Over dit half jaar van luctor et emergo wil ik jullie graag vertellen. Voor de vrouwen die wel een potje willen lachen om die malle Nynke met haar stomme fratsen en voor de vrouwen die zelf aan het trainen zijn voor een marathon of een Alpe d’Huzes en zelf ook worstelen met trainen in de regen en chocotoffs schrokken.

Elke week een stukje van een iets te dikke sportster met een idioot doel. Wat fijn om hier weer even te zijn!