Even terug naar vroeger…

Iedere maandag en vrijdag breng ik mijn zoontje Robin naar de peuterspeelzaal en dat zijn zonder twijfel mijn twee favoriete momenten van de week.

Dat heeft ten eerste te maken met het feit dat het heel bijzonder is om te zien dat hij nu een eigen leventje begint te leiden met een onderdeel waar ik niets van af weet. Er is een programma dat ze volgen, ik weet globaal wat ze doen, maar wat hij zegt, doet, uitspookt terwijl ik thuis ben en hij daar, ik heb geen idee. Dat voelt vreemd nadat je twee jaar lang elke stap volgt die je kind zet, het is een beetje eng, maar het is vooral ook heel bijzonder. Het wordt steeds meer een mensje.

Heerlijk op de bassischool
Maar ik vind het vooral ook heerlijk om Robin naar de peuterspeelzaal te brengen omdat me dat gelegenheid geeft om heel even tijd door te brengen op de basisschool. Die kleine tafeltjes, die kleine stoeltjes, maar vooral, die heerlijk gezellig sfeer waarin de tijd stil lijkt te staan en waarin niets kwaads van de buitenwereld zijn weg naar binnen vindt. Natuurlijk is dat maar een illusie, er kúnnen natuurlijk erge dingen gebeuren op een basisschool, maar dat is doorgaans niet de sfeer die zo’n school uitstraalt, althans niet de onze.

Zeker nu we langzaamaan richting de feestdagen koersen, vind ik het heerlijk om op zijn school rond te lopen. Overal versieringen, sintjes, pietjes, slingers en dan herinner ik me, in beeld en geur, nog heel goed hoe fantastisch ik het vond om in December naar school te gaan. We moesten dan allemaal een kaars meenemen naar school die op de kringtafel werd gezet, en die werden dan in de ochtend allemaal aangestoken, terwijl de juf voorlas uit een boek. Ik was nog maar heel klein, maar dat waren de momenten waarop ik leerde begrijpen wat gezelligheid en knusheid was. En hoewel kaarsjes op de kringtafel vast niet meer mogen van de brandweer anno 2013, voel ik die gezelligheid en warmte nog altijd op de basisschool en ben ik blij dat óók Robin de kans krijgt om dat te ervaren. Dat de wereld enorm is veranderd sinds ik klein was, maar níet op dit vlak.

Kleuters!
Toch is er een moment dat ik nóg leuker vind dan Robin wegbrengen naar de peuterspeelzaal, en dat is het jochie weer ophalen. Daar sta je dan te wachten met een groep ouders in de kou, je hoort de kwebbelende kinderen al van verre aankomen en dan zwaaien die deuren open, en stroomt er een bak kleuters leeg, die allemaal enthousiast naar hun ouders rennen. Zo ook Robin. ‘Papa!’ roept hij uit, terwijl hij naar me toe rent, alsof hij me niet twee uur eerder nog had gezien. Het is het fijnste gevoel dat ik ooit heb mogen ervaren, en voor zolang als het duurt mag ik dat blijven ervaren, twee keer per week.

En een ander voordeel van de winter? Dat het lekker koud is, en we rechtstreeks uit school naar huis hobbelen, om daar een fijne warme chocomel te drinken die M al klaar heeft staan. Mét een speculaasje natuurlijk, want ook daarin is in krap 30 jaar bar weinig veranderd.

Ons leven is de afgelopen jaar door omstandigheden behoorlijk complex geworden en dat is niet altijd even leuk. Maar twee keer per week staat de tijd even stil. Dan mag ik voor Robin doen wat mijn moeder vroeger voor mij deed. En al leeft ze al tien jaar niet meer, op dat soort momenten is ze er méér dan ooit. Dat is iets om dankbaar voor te zijn.