Blog Martin: Terugverlangen naar Frank Masmeijer

Soms wordt er heel onverwacht een bak nostalgie over je uitgestort die je doet terugverlangen naar tijden die niet meer zijn. Dat kunnen de meest vreemde dingen zijn, of in dit geval, de meest vreemde mensen. Mensen zoals Frank Masmeijer. De oorzaak was uiteraard het nieuws dat de gevallen NCRV-presentator al enige tijd in een Antwerpse cel doorbrengt vanwege vermeende drugshandel.

Er werden op Facebook wat grapjes gemaakt over de presentator, en over alles dat hij heeft gedaan (zowel verdienstelijk als onverdienstelijk). Toen iemand aangaf de beste man echt totaal niet te kennen (zo’n moment waarop je toch echt begint te merken dat je wat ouder wordt), heb ik een filmpje opgezocht op YouTube, en dat in de discussie geplaatst. Hilariteit alom natuurlijk, want we hebben het over 1991, een tijd van verschrikkelijke kleding, belachelijke kapsels, en een knulligheid op televisie waar je u tegen zegt.

Ik plaatste het filmpje om te lachen, maar heb het bekeken, nog eens bekeken, nog eens, en nog eens. Niet omdat ik onder de indruk ben van de zangcapaciteiten van Frank Masmeijer, of omdat ik zin had om keihard te lachen om de gigantische bril van Frank (jeweetwel, van Frank en Mirella), maar omdat me een heel prettig en tegelijkertijd vervelend nostalgisch gevoel bekroop. Prettig omdat het heerlijk is om je even te verliezen in een tijd waarin je ooit hebt geleefd, vervelend omdat ik me realiseer dat 2014 ook niet alles is.

Hang maar uit de vlag

We leven weliswaar in een fantastische tijd, wat techniek betreft, en daar profiteer ik – zeker als freelancer – enorm van. Als freelancer in 1991 zou ik het lang niet zo goed hebben gedaan als in 2014. Maar ik vind het ook een behoorlijk enge tijd. En terwijl ik kijk naar een filmpje waarin Frank Masmeijer zonder enige gene zingt: ‘Hang maar uit de vlag, want lekker zingen mag’, het liedje eindigt met ‘Japapabedapam’ en vervolgens rustig de tijd neemt om te gaan praten over hoe blij hij is met de kijkcijfers (een tempo dat nooit meer zou worden geaccepteerd anno 2014), dan wil ik even heel graag terug.

Ach wat waren we toen nog knullig

Want terwijl ik lach om een man die een gek en oubollig dansje doet, en denk: ‘Ach wat waren we toen nog knullig’, realiseer ik me ook dat we nu in een tijd leven waar mensen worden onthoofd op YouTube, waarin er oorlog is in een recordaantal gebieden in de wereld, en we steeds meer wreedheid voorbij horen komen, maar vooral ook zien, want in 2014 mag dat natuurlijk gewoon getoond worden.

En dan kan ik het niet helpen om terug te verlangen naar 1991. Laat mij dan maar kijken naar een suf dansende Frank Masmeijer (zonder strafblad), een handjes vasthoudende Barry & Eileen op het podium, en een swingende Marco Bakker (ook zonder strafblad) in een te strak leren jasje. Het was superknullig en supersuf, maar wel super-Nederlands, en van die identiteit hebben we nog maar weinig over.

Soms wordt er heel onverwacht een bak nostalgie over je uitgestort die je doet terugverlangen naar tijden die niet meer zijn. Het fijne van 2014 is dan in ieder geval wel dat platforms als YouTube je in staat stellen om lekker terug te reizen naar de tijd waarnaar je terugverlangt en dat is ook iets om dankbaar voor te zijn.

Beeld: ANP