Tessa: ‘Het ideaalbeeld is thuis bevallen in een bad, zónder pijnstilling, maar waarom?’

kinderen

‘Ik beviel van mijn tweeling in een steriele operatiekamer met 18 artsen om mij heen én met een lekkere, geheel verdovende ruggenprik. Als ik influencers spreek die nu zwanger zijn klinkt het massaal: ‘Ik wil thuis bevallen. Het liefst in een baarbad. En ik wil absoluut geen pijnbestrijding.’ Ik denk dan maar één ding: why?

Het is een nieuwe trend, als ik op social media loer naar andere mommies. Bevallen doe je idealiter in een bad met klassieke muziek op de achtergrond en je man achter je met zijn armen om je grote buik, die ritmisch met elke wee meepuft. Natuurlijk een fotograaf erbij om in zwart-witfoto’s het bijzonderste moment in je leven vast te leggen. Ach ja: ik respecteer iedereens keuze hierin. Want er is beslist geen ‘goed’, ‘beter’ of ‘fout’. En ik weet het zéker niet beter dan andere moeders, laat dat duidelijk zijn.

Placenta in je bed

Omdat ik beviel van een tweeling was mijn zwangerschap en bevalling sowieso medisch. Ik moest dus in het ziekenhuis bevallen – thank god, want dat wilde ik ook. Ik heb nóóit thuis willen bevallen: die placenta die dan in je eigen bed ligt met een plas vruchtwater op je houten vloer? Het risico lopen dat je met een baby half uit je poes alsnog naar het ziekenhuis moet sjezen? Nee, bedankt, niets voor mij. Toch ben ik ontzettend uit de mode, blijkt nu.

‘Want pijnstilling is voor mietjes en die oerkracht moet je ervaren als vrouw’, lees ik hier en daar. Met oerkracht ervaren wordt dus bedoeld dat je perst zonder medicatie. Ik snap zelf de ophef tegenover pijnstilling niet helemaal. Want zo krijgen steeds meer vrouwen het gevoel dat ze hebben ‘gefaald’ als ze niet thuis bevallen of als ze alsnog bevallen met een ruggenprik of andere vorm van verdoving. Kun je ‘falen’ in je bevalling? Nee, natuurlijk niet – vind ik dan. Pijnstilling heb ík persoonlijk geen seconde ervaren als falen, gelukkig. Sterker nog: ik was dolblij met die pomp morfine die aan mijn buik bungelde, die ik notabene zelf mocht bedienen na de bevalling. Klik: weer een shot.

Lees ook: Tessa: ‘Een keizersnede is geen échte bevalling’

Instaperfect

Tachtig procent van de vrouwen die zwanger zijn van de hun eerste kind, bevalt uiteindelijk onder begeleiding van een gynaecoloog – en dus niet romantisch al zwevend met een geurkaars aan in hun eigen donzen matras. Dat is iets positiefs: er gaan in Nederland steeds minder baby’s dood tijdens de bevalling (baby’s die ouder zijn dan 24 weken). In landen waar minder medische kennis bij een bevalling komt kijken en waar nog vrijwel volledig wordt uitgegaan van bevallen ‘op eigen oerkracht’, zoals in Afrika, is het sterftecijfer van baby’s veel hoger. Ik zou willen dat meer vrouwen deze cijfers weten, omdat je zo misschien de lat voor jezelf wat lager kunt leggen. Of dat je hierdoor gewoon kunt denken: liever de ‘veilige weg’, met alle medische kennis waar we in dit mooie land over beschikken, dan dat ik het op een skippybal in mijn eigen woonkamer ga proberen. Een kind op de wereld zetten is nu eenmaal niet niets – laten we dat vooral niet vergeten. Hoe oud, jong, slank, rijk, fit of ‘Instafamous cool’ je ook bent. Je bent niet ‘minder sterk’ als je bevalt in het ziekenhuis, je bent niet ‘minder moeder’ als je bevalt via een keizersnede of met een ruggenprik. Toch?

TL-licht

Bevallen: je kunt er zoveel over zeggen en eigenlijk is het heel simpel. Het loopt altijd anders dan je denkt – én iedere vrouw mag zelf doen en laten waar ze zich fijn bij voelt. Als je wel thuis wilt bevallen en het lukt je? Ontzettend fijn voor je. Lag je net als ik in een steriele OK met een knallend TL-licht op je opengesneden buik? Ook fijn voor je. Het hoeft niet Instagrammable en #perfect te zijn: een bevalling doet pijn, is zwaar, intens – maar wat mij betreft altijd het mooiste dat er is. Het is namelijk hét moment dat je je kind voor het eerst mag zien – en in the end, is dat all that matters. Het moederschap wordt niet bepaald door de manier van. Je wordt hoe dan ook een goede moeder, ruggenprik of niet. Morfinepomp of niet: you fucking dit it. Klik.

Tessa Heinhuis (31) is Redactiemanager Online van VIVA en VIVA Mama. Ze woont in Amsterdam met haar man en zoontjes: ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (1,5). 

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Tess (@tessaheinhuis)

 

Tessa (31) is Redactiemanager Online van VIVA en VIVA Mama. Ze woont in Amsterdam met haar man en zoontjes. Ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (1). Volg haar dreumesavonturen op Instagram: @tessaheinhuis.