Tessa: “Sommige mensen zeggen dat ze ‘liever meisjes krijgen’ en dat doet pijn”

tessa heinhuis

Ik weet nog dat toen ik zwanger was van Bodi en Daaf, mijn twee zoontjes, ik me soms heel druk kon maken om het geslacht. Want: ik zag mezelf toch altijd wel tutten met roze en rokjes? Wat wist ik van dino’s en voetbal? 

Vanaf de seconde dat mijn zoons zijn geboren, heb ik nooit meer naar hun piemels omgekeken.

Gezeik

Het zijn mijn kinderen. Het geslacht doet er op geen enkel moment toe sinds ik moeder ben. Ik maakte me om niets druk in die zwangerschap. Het maakt voor mijn onvoorwaardelijke liefde aan mijn kinderen niet uit of ze blauw of roze dragen, of ze met auto’s of met Barbies spelen. Maar als je bijna moeder wordt of al bent, krijg je onvermijdelijk te maken met veel vooroordelen. Stereotypering. Want meisjes zijn rustig en doen het goed op school. Jongens zijn druk en concentreren zich niet. Meisjes zijn kattig naar hun moeder toe en jongens slopen de boel. Jaja.

Pijnlijk

Ik hoor regelmatig om mij heen dat vrouwen een voorkeur hebben in het geslacht van een baby die ze nog moeten krijgen. En dat is vaak dat ze liever een meisje willen krijgen dan een jongen. En dat doet als jongensmoeder pijn. Zijn mijn zoons niet goed genoeg? Zijn mijn zoons minder leuk dan dochters van een ander? Ik denk dan, gelijk pissig: je hebt geen idee hoe geweldig het is om moeder te mogen zijn van twee blonde zoete binken. Het voelt ook een beetje belachelijk, want túúrlijk denk ik ook echt wel eens aan hoe het zou zijn met 2 dochters in plaats van 2 zoontjes. Maar wat het zo belachelijk maakt is dat het niet te sturen is. Je kunt niet zomaar ‘kiezen’ wat voor gezin je krijgt. Je eigen kinderen zijn bovendien niet in te kaderen in zo’n stereotype. Als mijn zoon een Barbie wil, mag hij dat. En als mijn andere zoon van rouwdouwen en door het huis rennen houdt, mag dat óók. Waarom laten we die ‘hokjes’ van ‘meisjes dit’ en ‘jongens dat’ niet eens los? Een kind is een kind. Klaar.

Ziek

Zeggen dat je ‘liever een meisje krijgt’ doet mij ook pijn, omdat ik misschien ook ooit wel zo dacht. Als vrouw denk je nu eenmaal wel eens aan een ‘mini me’. Maar nu ik twee jongens heb en al 2 jaar voor ze zorg, weet ik beter. Ik weet nu hoe intens veel je van je kinderen houdt als moeder en dat die liefde niets te maken heeft met jongens of meisjes. Laatst was Daaf een dagje ziek en had hij koorts. Hij jammerde van de ellende en piepte van de pijn. ’s Nachts had ik een zwetend en huilend jochie tegen me aan geplakt. De angst dat hij misschien iets ergs zou hebben overviel me. De liefde die ik voor hem voel is onbeschrijfelijk, want hij was dan wel ziek – ík voelde me kotsmisselijk. Ik wilde zijn pijn zo graag wegnemen. Hetzelfde geldt voor als Bodi een dagje niet lekker is. En dan weet je weer wat wél telt in het leven als moeder: gezondheid. Een gezond en gelukkig kind hebben is het enige – maar dan ook het enige – dat belangrijk is.

Dus laten we allemaal kappen met zeggen ‘of je een jongen of een meisje wilt’, want het enige dat je moet willen als moeder, is een fijn leven samen. Geef dáár maar eens een gender reveal party om.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Tess (@tessaheinhuis)

Bron foto Tessa: Annabelle van Hardeveld

 

Tessa (31) is Redactiemanager Online van VIVA en VIVA Mama. Ze woont in Bussum met haar man en zoontjes. Ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (2). Volg haar dubbele peuteravonturen op Instagram: @tessaheinhuis.