Tessa: ‘Is het een taboe om te zeggen dat je liever een meisje krijgt?’

taboe

Iets waar ik niet trots op ben maar waar ik wel eerlijk over wil zijn: in mijn tweelingzwangerschap hoopte ik vurig op een jongen én een meisje. Het bleken twee jochies te zijn in mijn buik en aan het idee van een jongensmoeder worden, moest ik lang wennen.

Kreeg ik niet liever een meisje? Of, twee meisjes en niet twee jongens?

Taboe

En is dat een taboe om te zeggen, dat je als moeder hoopt op een kleine versie van jezelf? Ik vind van niet. Ik wilde een tijd lang gewoon heel graag een meisjesbaby. Als ik terugdenk aan die roerige tijd vol hormonen en een dubbele babybuik vol, kan ik het mezelf niet helemaal kwalijk nemen. Het was al zó spannend om voor het eerst zwanger te zijn en dan ook nog eens van een tweeling. Een heel ander soort zwangerschap dan dat je bij 1 kind hebt. Al gauw wist ik dat het een keizersnede zou worden en geen vaginale bevalling. Ik had allerlei pijnlijke kwalen waardoor ik mijn armen niet meer kon bewegen. Slapen deed ik niet, kotsmisselijk was ik overdag. En toen ook nog twee boys. Was ik teleurgesteld, dat het dubbel blauw werd? Was ik verdrietig?

Het plaatje

Eerlijk: ja, wel een beetje. Jaren later kan ik er goed op terugkijken. Dat ik het jammer vond, is niet omdat ik minder van mijn zoons hou dan hoeveel ik van een dochter zou hebben gehouden. Het is afscheid nemen van een plaatje in je hoofd. Een plaatje met meisjesdingen, glitter, rokjes, vlechten. Daar moet je soms even over rouwen als zwangere vrouw, dat je dat dus niet meemaakt. Het maakt mijn blijdschap om twee gezonde jongen niet minder, het is alleen even wennen aan het idee. En dat wennen duurt bij de één langer dan bij de ander. Zo is het gewoon. Als ik twee meisjes had gekregen, had ik sowieso hetzelfde gevoeld. Dan had ik afscheid moeten nemen van het plaatje van een zoontje in mijn hoofd, dat we dus getut om roze zouden krijgen en geen mini stoere knul die naar voetbal wil. Het staat los van elkaar. Je bent dolblij met wat je krijgt, en dat was ik ook, maar ik moest wél afscheid nemen van het idee van dochters en een meidengezin.

Lees ook
Tessa: ‘Ik werk fulltime. ‘Dan moet je geen kinderen nemen’, zeggen mensen dan’

Jaloers

Volgens mij hebben heel veel moeders dit. Zeker moeders met meerdere zonen. Het hoeft geen taboe meer te zijn. Ik vind dat we daar open over moeten praten. Het is niets om je voor te schamen: het is gewoon menselijk dat je als vrouw denkt aan hoe het zou zijn als je een kleine versie van jezelf hebt rondlopen. Dat je daarvan droomt, omdat je ooit zélf een kleine meid met tutties en strikjes was. Nog steeds kijk ik wel eens jaloers naar mijn nichtjes die de schattigste jurkjes dragen en braaf en stilletjes de haren kammen van hun moeder. Mijn jongens? Die rauwdauwen lekker het hele huis door op hun autootjes met dino’s in hun handen. Roaarrr. En dan smelt ik.

Tijd nodig

Als ik iets aan mezelf 3 jaar geleden zou kunnen zeggen is het dit: het geslacht van je bloedeigen kind zegt uiteindelijk veel minder dan je denkt. Ik dacht echt, o god, ik weet niets van piemels, puberzonen en oneindige jongensvragen en zijn er wel schattige kleertjes voor een jongensbaby? En nu ik al bijna 2,5 jaar moeder ben van twee knappe blonde boys, droom ik nergens anders meer van. Ik zou het liefst nóg een tweeling van jongens krijgen – en dat meen ik. Het is zo intens mooi en ze zijn zo lief voor mama. Ze zijn knap, ik kan de leukste kleren voor ze vinden en ik vind ze bovenal échte mini me’s. Dat plaatje in mijn hoofd is anders geworden dan ik misschien ooit dacht, maar misschien ook wel mooier dan ooit. Geluk zit namelijk in de binnenkant van een kind – het gaat niet om de buitenkant. Ik voel me bevoorrecht dat ik de moeder mag zijn van Bodi en Daaf en ik zal mijn hele leven mijn best voor mijn jongens doen. Misschien heeft moederliefde soms wat extra tijd nodig. Maar ik ben nu de blijste boysmom die je maar kunt vinden.

 

View this post on Instagram

 

A post shared by Tess (@tessaheinhuis)

Tessa Heinhuis is redactiemanager online van VIVA. Ze woont sinds kort in Bussum met haar man Billy en hun zoontjes Bodi en Daaf. Ze schrijft eerlijk over het leven als tweelingmoeder: van een onbespreekbaar taboe naar het real momlife.

Tessa (31) is Redactiemanager Online van VIVA en VIVA Mama. Ze woont in Bussum met haar man en zoontjes. Ze is moeder van een tweeling, Bodi en Daaf (2). Volg haar dubbele peuteravonturen op Instagram: @tessaheinhuis.