That’s not my name!

Ik krijg er de kriebels van als ik ergens een dt-fout zie staan en de haren rijzen mij te berge als iemand twee uitdrukkingen door elkaar haalt. Maar ik heb er pas echt een verschrikkelijke hekel aan als mijn naam wordt verhaspeld. Zo’n moeilijke naam is het nou ook weer niet. Ik vind het niet erg als mensen me Liset noemen en naast mijn vrienden en familie houdt zelfs een aantal zakelijke relaties het gewoon op Lis, omdat dat de naam van mijn tekstbureau is. Dat vind ik geen enkel probleem.

Watzeggie?
Iedere andere variatie op die naam is echter fout. Als ik de telefoon op kantoor opneem, draai ik altijd hetzelfde riedeltje af, waarbij ik begin met goedemorgen/goedemiddag/goedenavond, daarna de naam van het bedrijf noem en afsluit met mijn eigen naam. Nu weet ik dat het veel is om te onthouden, dus ik neem het mensen absoluut niet kwalijk als ze binnen een halve seconde vergeten zijn hoe ik heet. Dat mogen ze dan best nog eens vragen. Wat ik wel vervelend vind is als degene aan de andere kant van de lijn vol zelfvertrouwen mijn naam keer op keer verkeerd uitspreekt. Zeg dan niks (of noem me ‘mevrouw’, voor mijn part). ‘Dag Yvet, ik heb een vraagje voor je.’ ‘Ah, super. Bedankt, hè, Yvet!’
Yvet? Slis ik zo erg?

They call me Stacey…
Goed, verkeerd verstaan. Dat kan. Wat ik echter helemaal niet begrijp zijn mensen die reageren op een e-mail die ik ze gestuurd heb en me aanspreken MET DE VERKEERDE NAAM. Of helemaal geen naam, maar gewoon ‘Beste [spatie]’.

Beste Lissete,
Beste Lissette,
Beste Lisanne,
Beste Lisa,
Beste Suzan, (serieus!)

Terwijl mijn naam gewoon onder de e-mail staat waar ze op reageren. Stel, je bent niet goed in namen. Doe dan copy-paste, dan weet je in ieder geval zeker dat je de juiste naam hebt. Geen idee waarom, maar met mensen die mijn achternaam verkeerd schrijven heb ik gek genoeg minder moeite (al staat die natuurlijk ook gewoon onder het mailtje). Ik ben inmiddels mevrouw Junkman, Jokman, Jonker en zelfs een keer zeer chic Jonckmann genoemd.

Suzan
Iedere keer als ik zo’n mailtje krijg vraag ik me af of mensen überhaupt kíjken welke naam er onder de e-mail staat. Je bent toch geïnteresseerd in wie je dat bericht heeft gestuurd? Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben. Misschien moet ik mijn mail eens een week lang gaan ondertekenen met ‘vriendelijke groet, Snottebella Bips van Kopkaaskontië’. Eens zien of ze daar ook ‘Suzan’ van maken.

Beeld: Carly & Art