Blog Lisette: Tien minuten te vroeg is gewoon op tijd

‘Lis, tien minuten is geen speling. Tien minuten te vroeg is gewoon op tijd.’ Met die woorden drukte Lysanne me laatst met mijn neus op de feiten. De oorzaak achter mijn eeuwige gehaast en gevlieg als ik een afspraak heb, is mijn stellige geloof dat alles tot op de minuut te plannen is.

Doe mij een deadline

Ik ben een deadlinewerker; in mijn werk stimuleren deadlines me het maximale uit mezelf te halen. Bij afspraken ‘in levenden lijve’ zorgen ze er echter voor dat ik een halve zenuwinzinking krijg. Ik probeer het tot in den treure, maar het lijkt bijna onmogelijk om op tijd te komen. Als ik een reis plan, ga ik altijd uit van optimale omstandigheden. Dat is fout nummer 1. Ten tweede houd ik maar een kwartiertje speling, waarvan ik vervolgens ook nog vijf minuten afsnoep door lastminute te zoeken naar de autosleutels, mijn OV-chipkaart of iets anders Heel Erg Noodzakelijks.

‘Ik ben wat later, ik heb een gat op mijn bil’

Als je te laat komt en je weet het van tevoren, is het altijd netjes om even te bellen. Ik ben inmiddels het stadium van smoesjes verzinnen allang gepasseerd. Trein gemist is gewoon trein gemist. File is file, want ik had niet op file gerekend. ‘Ik sta nog in de rij bij de parkeergarage,’ want ja, dat is iets waar ik als nuchtere Noorderling weinig rekening mee houd. Soms besef ik op het allerlaatste moment voordat ik de deur dichttrek dat ik een broek draag waar gisteren door Whopper of Twix een gat in is geknaagd. Op de bil. Ook komt het vaak voor dat de konijnen op het laatste moment het huis binnendringen en zich onder het bed verstoppen, waardoor ik kostbare minuten verlies met vooral niet schreeuwen en ze heel voorzichtig lokken met een stukje wortel. Inmiddels zijn ze er heilig van overtuigd dat terroristisch gedrag juist de bedoeling is, omdat ik ze daar zo vaak voor beloon met iets lekkers.

Verdwaalfaal

Daarbij moet ik zeggen dat bij reizen voor mij steevast verdwalen komt kijken. Ik heb een navigatiesysteem en ik weet dat het zo’n beetje onmogelijk zou moeten zijn om te verdwalen, maar ik heb regelmatig geen idee waar ik ben, hoe ik daar gekomen ben en hoe ik er weer (op tijd) vandaan ga komen. Mijn telefoon valt op een cruciaal moment uit, ik neem een verkeerde afslag en BAM, te laat.

Halverwege de middag, of zo

In mijn omgeving weet iedereen inmiddels gelukkig dat ik ‘op tijd’ een erg rekbaar begrip vind. Het liefst spreek ik privé daarom ook geen tijd af met mensen. Ik zeg liever ‘eind van de middag’ of ‘ergens in de buurt van vier uur’. Dan weten we allemaal waar we aan toe zijn en kan ik zonder dat zware gevoel van falen rustig om tien over vier aanbellen. Als je afspreekt met vrienden of familie, ben je hoogstens ‘wat later’. Hoezo zou je ‘te laat’ zijn? Te laat voor wat? Voor een gezellige middag? Te laat om je geliefden te zien? Ik ben er nu toch, wat doen we moeilijk. Hier, ik heb wijn meegenomen.

Kom alsjeblieft te laat

Een bewonderenswaardig motto vind ik het, ‘tien minuten te vroeg is gewoon op tijd’. Zelf leef ik meer naar ‘tien minuten te laat is toch bijna op tijd?’. Het probleem is dat ik het zelf niet erg vind als mensen te laat zijn. Ik heb zelfs liever dat iemand te laat bij mij thuis komt opdagen dan te vroeg. Als je tien minuten te vroeg bij mij aanbelt, ren ik nog met één been in een broekspijp en een handdoek om mijn natte haar door het huis heen om de indruk te wekken dat ik in een enigszins rommelig huishouden leef, in plaats van in complete chaos. Ben je echter tien minuten te laat, dan prijs ik je de hemel in. Iedere minuut die ik extra krijg om mijn huis (en mezelf) een beetje normaler te laten lijken is mooi meegenomen. Maar ook als ik met iemand afspreek in een koffietentje vind ik het niet erg als mijn date rijkelijk laat binnen komt wandelen. Mensen die te laat zijn hebben altijd een goed verhaal en ik ben toevallig dól op goede verhalen. Ik heb zelfs een keer braaf een uur in een café gezeten voordat ik erachter kwam dat mijn afspraak niet te laat was, maar dat ik een dag te vroeg was. Tien minuten te vroeg is prima op tijd, maar een dag te vroeg – dat is gewoon overdreven.

 

 

 

 

 

Foto bij blog: Anton Bogomolov