De tranen van groep acht

De zaal is licht genoeg om de klapstoeltjes in rijen te zien staan. Ik ga naast de vriendin zitten wiens dochter mij uitgenodigd had om naar de schoolmusical van haar groep acht te komen kijken. Aan onze kant van het rode gordijn klinkt geschuifel en geroezemoes, geluiden zoals volwassenen ze maken. Aan de andere kant van het rood velours horen we gestommel en gegiechel, geluiden zoals pubers ze maken.

Kampioenen!
Het toneel wordt zichtbaar en het spektakel begint. Drie blije schoolverlaters staan op dat podium te oreren en dat brengt me weer helemaal terug naar mijn eigen groep acht-musical, toen de musicaljuffen ons leerden groots te praten op het toneel. Dat was in een bijzonder jaar. Het Nederlands elftal won de finale. En wij waren geen Klassie Zes meer, maar opeens Groepie Acht. Van zes naar acht, twee jaar dikke vette winst! En dan ook nog Europees kampioen worden!

Eindstreep
Sowieso is elk jaar waarin kinderen in groep acht zitten een topjaar. Ze ploeteren naar het eind toe en dan is er die musical, waarvoor ze hard moeten werken. Wanneer de ouders de voorstelling zien, hebben ze hem al tot vervelens toe gebracht, en dat zie je. Die kinderen zijn op weg naar de eindstreep, niet alleen van dat toneelstuk, maar ook van hun jaar. Het is laat, het zijn de laatste loodjes en als dan het gordijn dichtschuift, dan weet je wat er komt.

Janken
‘Die gaan zo janken,’ zegt de vriendin die naast me zit. En inderdaad. Na een korte pauze komen de kinderen terug op het podium, waar hun leraren al klaarstaan. Beurtelings worden ze naar voren geroepen. Ze krijgen een bloem en een persoonlijke boodschap. Stuk voor stuk breken ze. De emotionele typetjes zoeken elkaar op. Ze trekken aan elkaar, knuffelen, terwijl hun wangen steeds roder en natter worden.

Jongen
Dan wordt een donker jongetje naar voren geroepen. Hij staat op en even lijkt het goed te gaan, maar dan komen onverwacht toch nog de tranen. Niet alleen bij hem, de moeders rondom mij hebben het ook zwaar. En ik ook. Ik voel me even die jongen. Het was mij ook zo overkomen. Tijdens het afscheid van mijn klas zaten rondom mij klasgenootjes te brullen en ik vond het allemaal best wel grappig, totdat ik ineens zes jaren school overzag. Alles wat we samen hadden meegemaakt ging razendsnel door me heen. Ik had het allemaal beleefd met die kinderen rondom mij, die allemaal op het punt stonden een andere weg in te slaan en ik hield het niet droog.

Bitterzoet
Die lieve jongen op het podium. De herinneringen die hij oproept. Het is allemaal bitterzoet en terwijl ik me verman, zie ik naast me natte glinstering in de kraaienpootjes van mijn vriendin. We kijken elkaar aan en moeten lachen. Lachen om groep acht, om al die dolle emoties die we zelf ook ooit voelden.

CC foto: Ian Muttoo