Jen, trouw met me!

Ik was altijd in de stellige overtuiging dat beroemde mensen me niet zoveel deden. Ik was van het hysterische fangirl-gedrag afgekickt sinds ik als vijftienjarig sprietje bij een Di-Rect-concert tegen een glazen deur werd geplet omdat Tim langsliep en ik toevallig vooraan stond, met achter mij minstens honderd gillende meisjes die zich en masse probeerden bonkend en huilend een weg te banen dóór het glas heen. ‘TIM!! Tiiiiiim!!! Tim, ik hou van je! TIIIIIIM!!!!’ Nee, ik zou me niet verlagen tot dat achterlijke gedrag.


Heilige obsessie
Dat dacht ik tenminste, totdat het fenomeen Jennifer Lawrence tot mij kwam (klinkt dat als iets uit de bijbel? Nou, zo voelt het ook een beetje). Na de eerste Hunger Games-film deed ze me nog niet zoveel. Ik vond haar wat chagrijnig kijken als Katniss en ergerde me aan de ene moedervlek in haar nek die steeds in beeld kwam (want stel je voor dat mensen niet helemaal egaal gephotoshopt zijn). Maar toen las ik de boeken en begon ik als een geobsedeerde fan alles te volgen wat met de naderende tweede film te maken had – waaronder dus Jennifer. Dat was ten tijde van haar val bij de Oscars en voilà: ik werd samen met de rest van de wereld tot over mijn oren verliefd op haar.

‘You can pee anytime you want’
Alles wat ze doet is grappig of schattig. En anders op z’n minst op een klunzige manier aandoenlijk. Ik ben er heilig van overtuigd dat Jen in haar eentje het ideaalbeeld van miljoenen tienermeisjes naar een leuker, blijer, gezonder vlak haalt. Op de vraag of ze was gephotoshopt in een reclamecampagne, antwoordde ze verontwaardigd: ‘Of course! Real people don’t look like that.’ En toen haar gevraagd werd wat het beste was van in het water filmen, reageerde ze zonder nadenken met: ‘You can pee anytime you want!’

Het lijkt erop dat we iets gemeen hebben (OMG ik heb een overeenkomst met Jennifer Lawrence!!1!). Het filter dat ergens in je hoofd hoort te zitten, tussen wat je denkt en wat je zegt – dat ontbreekt dus gewoon helemaal. En gelukkig maar!

Cola en chips
Als ik zou mogen kiezen tussen een bestseller of een avond chips en cola met Jennifer, zou ik serieus kop of munt moeten doen. Hetzelfde geldt voor de hypothetische situatie als Jen me een whatsappje zou sturen met: ‘Dump je vriend en familie en kom bij me wonen.’ Al zou ze daarvoor wel eerst Nederlands moeten leren. Details.

Iets te enthousiast
Ik lach fangirls van Justin Bieber vierkant uit, maar zelf ben ik nog tien keer erger. Als ze weer iets geniaals heeft gezegd, wil ik dat het liefst meteen delen via alle social media-kanalen die tot mijn beschikking staan. Wat sommige mensen hebben met hun kinderen of huisdier, heb ik met J-Law. Nu wordt iedereen een beetje ziek van mijn obsessie. Geloof ik. Ietsjes. Maar er is één iemand bij wie ik altijd met artikelen, gif-compilaties en filmfragmentjes mag komen aanzetten: mijn blogcollega Martin. Hij deelt mijn fascinatie volledig en als we genoeg geld (en tijd – vooral tijd) hebben, boeken we een reis naar de VS om in Jennifers voortuin te kamperen. To camp on Jennifer’s Lawn-rence… snap je?Ghehehe…-

– oké, laat maar.

Tot die tijd moet ik het gapende gat in mijn ziel maar gewoon proberen te vullen met zesduizend gifjes. Rawrr!

Foto: El Hormiguero