Try before you die

proefkonijnen

Ik weet niet wat me bezielde op het moment dat ik instemde. Misschien was ik als een adrenaline-junkie opzoek naar sensatie. De kick. Ik had besloten deel te nemen aan BNN’s Proefkonijnen. En geloof me, ik had geen idee wat ik me eigenlijk op de hals had gehaald.

Classic mix-up
Om acht uur ’s ochtends lichtte mijn telefoon op. ‘De Surinamer heeft afgezegd. Wil je nog steeds meedoen? Je zou ons enorm uit de brand helpen.’ Mijn moeilijk nee kunnen zeggende en toch wel erg nieuwsgierige ik berichtte terug: ‘Count me in!’ Een paar pittige gerechten proeven op nationale televisie. How hard can it be? Kort daarna ging de telefoon. De spelregels. Direct sloegen de twijfels toe als een vlam in de pan. Ik voelde lichtelijke paniek en spijt. Vooral heel veel spijt. I’m fucked.

Neppe Suri
Het was de bedoeling dat vijf kandidaten met elk een verschillende afkomst dertig(!) seconden op een HELE PEPER zouden kauwen om te kijken of de mate waarin je pittigheid kunt handelen, te maken heeft met je afkomst. Ik zou Suriname vertegenwoordigen. Dat was twijfel numero uno. Hoe was ik van plan om met mijn bountybek de Surinamers te gaan vertegenwoordigen? Ik spreek geen Surinaams, maak aardappelpuree uit pak en daarbij vis ik normaal gesproken alles dat peper is uit mijn bord. Laat staan dit! Ik realiseerde me dat ik zojuist mijn eigen doodvonnis had getekend.

Worst case scenario’s
Eenmaal aangekomen in de studio was het wachten. Wachten op een regelrechte afgang. Op een geflambeerde kringspier. Ik haalde me allerlei scenario’s in mijn hoofd. Dat ik zou afhaken en wegrennen, wegrennen met de peper in mijn mond of erger: m’n ingewanden eruit zou kotsen op nationale televisie. Op het podium brak het zweet me uit. Een bakje felrode pepers ter grootte van twee vingerkootjes staarde me aan. Ik kon wel janken. Geen tijd om na te denken, Sosha. Gewoon je mond open en kauwen.

De ondergang van Suriname
In het begin wist ik me goed staande te houden. Ik wendde me zelfs naar Dennis Storm om hem mee te delen dat het me alles meeviel en dat ik het erger had verwacht. Ik had het nog niet gezegd of het begon. Zieke vlammen verspreidden zich in mijn mond. Niet slikken, niet slikken, niet slikken, commandeerde ik mezelf. Maar mijn mond was vastberaden het brandje te blussen en begon speeksel aan te maken als de Niagara Falls. Ik had geen keus, ik móest slikken. Er werd me ook nog doodleuk gevraagd of deze peper nou heter was dan een Madame Janette. Vriend, zie ik eruit alsof ik dit vaker doe?! Ik hield het niet meer en greep naar m’n glaasje melk. Ik was er helemaal klaar mee. Suriname had opgegeven. Als eerste. En had als klap op de vuurpijl ook de melk van Nederland opgezopen. Het interesseerde me geen reet, ik wilde zo snel mogelijk van dat podium af.

In 2014 wilde ik meer risico’s nemen. Nou, proficiat Sosha, da’s gelukt hoor. Of ik er nou per se beter van ben geworden, weet ik niet. Maar ik voel wel weer dat ik leef, zeg maar. Potjandorie.

© beeld: Shutterstock