Tussen halfnaakte lijven

‘Zullen we gaan zwemmen?’ stelde ik voor aan de kinderen. Daar zeiden ze geen nee tegen. En omdat papa niet wilde poedelen in het plaatselijke dorpsbadje, reden we helemaal naar de Tongelreep in Eindhoven. Dat leek mij een geweldig idee, totdat ik in de rij voor de kassa stond en een bord zag staan met de mededeling dat het erg druk was en dat alle tafels en stoelen al bezet waren. Dat schrok me af, maar we waren er nu toch. Er was heus wel genoeg water voor iedereen.

Aquarium
Ze zeggen wel eens dat het zo zielig is voor de vissen wanneer ze met velen in een klein aquarium zitten, maar die mensen zijn zeker nog nooit in de Tongelreep geweest tijdens de kerstvakantie. Overal waar ik keek zag ik mensen dobberen. ‘Omkeren,’ dacht ik. ‘Weg hier.’ Maar de kinderen stonden in hun zwempakjes te stuiteren, klaar om een chloorduik te nemen. Die kreeg ik daar niet meer weg. En zelf ben ik dan ook wel weer zo Hollands dat ik mijn geld eruit wil hebben. Meer dan twintig fakking euro!

Mistral
Er stond een wachtrij van twintig minuten voor de waterglijbaan. De kinderen wilden er vanaf, dus sloten we aan. Ach, als iets leuk is wil ik er ook wel voor wachten. Maar wat was het daar koud! Het beluchtingssysteem was zo geplaatst dat de aanvoer van koude lucht precies op het trapje van de glijbaan was gericht. Ik kon niet wachten om weer beneden te zijn. Dat ging op zich heel vlot. Ergo: de glijbaan gaf de oplossing voor het ongerief dat het kostte om er gebruik van te maken. Mijn geld voor de dag had ik er nog niet uit. We moesten waterpret hebben en wel héél snel!

Met kinderen gooien
We vonden een bad waar het rustiger was. Mijn zoon sprong erin en bijna net zo snel kwam hij er weer uit. Het water was ijskoud! Zoon en dochter bedachten het snode plan om mij dan maar in het water te gooien. Mij niet gezien, dus smeet ik de kinderen erin. Dat vonden ze heel lollig, daarom kon ik dat daarna dertig minuten staan doen. Kinderen vanaf de kant in het water gooien. Jolijt! Ze hadden tenminste lol, dat was me wel wat waard, zo’n beetje vijftig procent van wat zo’n dagje zwembad kost.

Ongelooflijke lijven
De andere helft werd uiteindelijk opgebracht door de mensen die er waren. Ik kan heel erg genieten van het kijken naar mensen. Dat plezier wordt groter als ze half bloot zijn. Wat hebben mensen toch ongelooflijke lijven, met deuken op rare plekken, haar waar je het niet verwacht, tatoeages die indrukwekkend zijn of juist helemaal niet. Ondanks dat het er barstensvol was zag je werkelijk waar niemand met een perfect lijf. Hoe fantastisch is dat? Een perfect lijf is een anomalie: het komt zo weinig voor dat je het bijna kunt zien als een afwijking.

Daarom raad ik iedereen met een minderwaardigheidscomplex aan om een vakantiedagje door te brengen in een afgeladen zwembad. Het doet wonderen voor je zelfbeeld. En als jullie dan met zijn allen naar het zwembad gaan, kan ik tenminste ergens heen waar het rustiger is.

CC Foto: Privébezit