Blog Daisy: Vaderloze Vaderdag

Vaderloze vaderdag

Daar sta ik, 1 meter 60, voor een enorme wand met talloze wijnen. ‘Rond, sappig, kruidig, soepel’, het zegt me niks. Gelukkig is daar die vriendelijke lange jongen die mij altijd zo goed helpt en altijd moet lachen om mijn charmante onhandigheid. Charmante onhandigheid klinkt leuker dan ronduit lomp. Ik ben er nog niet zo lang achter dat ik ietwat onhandig ben. Voordat mijn ex mij er dagelijks op wees, was het me eigenlijk nog niet opgevallen.

De jongen van de Gall&Gall vraagt of hij me kan helpen. Ik antwoord met een ‘ja’ die regelrecht uit een Duitse pornofilm komt. Dat was niet mijn bedoeling. Ik doe wel vaker dingen die niet mijn bedoeling zijn. Ik los het op door heel overtuigend te lachen, wat uiteindelijk eindigt in een geluid dat nog het meest weg heeft van een gillende geit. Ook charmant.

“Ik zoek een lekker rood wijntje. Niet te zwaar, gewoon lekker voor een regenachtige avond.” De lange jongen buigt voorover en duwt een simpele, nietszeggende fles in mijn handen. “Euh, bedankt voor je moeite, maar ik neem toch deze.” Ik pak de fles met het mooiste etiket.
Leuke jongen, die jongen van de Gall&Gall. Behulpzaam ook. Ik vraag hem altijd om advies, waar ik vervolgens niks mee doe.
Ik trippel op mijn hakjes achter de lange benen van de jongen aan, richting de kassa.

“Is het voor je vader?”
‘Nee, mijn vader is dood, idioot. Krijg toch de tyfus met je klote Vaderdag’, had ik willen zeggen. Maar dat zorgt toch altijd voor een vrij ongemakkelijk moment.
“Ja, het is voor mijn vader”. Dit keer geen porno-Duits.

Ik kocht eigenlijk nooit iets voor Vaderdag. Eén keer heb ik mijn vader een geurtje van Bruno Banani gegeven. Ik had die grijze dakduif wijsgemaakt dat dat de duurdere lijn is van Hugo Boss.

De jongen stopt de fles in een smal, lang zakje. Dan, ‘hoppa’, een sticker erop; voor papa. Dit is het eerste leuke cadeau dat ik ooit voor Vaderdag heb gekocht.

CC foto: alexbrn

Lees hier meer blogs van Daisy