Nee, ik ben niet zwanger

Opmerkelijk dat zo veel mensen zelfs op vakantie van alles vinden om over te klagen. Nu ben ik zelf geen heilig boontje, ik zeik er ook weleens stevig op los. Steeds minder dat wel, waardoor ik geloof dat klagen eerder gewoonte is dan een irritant karaktertrekje.

Geprikkeld tot zeuren
Vorige week nog bevond ik mezelf in een toeristenbus in Kos, omringd door Hollanders en Belgen. We beleefden de Eilandtour, in één dag trokken we langs alle hotspots. Een dergelijk avontuur zou me vroeger geprikkeld hebben te zeuren over mijn dringende medevakantiegangers, de flauwe grapjes van de gids, het langzame schema. Maar niets van dit alles! De gids was een charmante Hollandse dame die al zeventien jaar op Kos woonde en heerlijke anekdotes te vertellen had, het reizen tussen de spots duurde niet lang en niets was langdradig. Zelfs mijn busgenootjes waren relaxt. Terwijl we ergens in de schaduw stonden uit te puffen, kwam een zwervende Duitse Herder beschutting zoeken. De ene toerist vroeg aan een ander, wijzend naar het makke beest: “Hé, heb jij je hond meegenomen?”

Of ik zwanger ben
Het enige mindere wat ik me kan herinneren was bij de waterbron in Pyli. Het verhaal gaat dat als een vrouw met de klok mee uit alle openingen van de bron drinkt ze binnen korte tijd zwanger is. De gids vertelde er mooie verhalen over en ik vulde mijn lege waterfles. Mijn liefje keek ernaar, “je moet natuurlijk wel water tappen uit alle openingen.” “Ehm, willen we dat dan?” Ik liep vrolijk naar hem terug, toen een stevige Belg me vroeg: “Zo, u heeft het al voor mekaar hè?” Ik glimlachte, ervan uitgaande dat het om de fles water ging. Maar toen schoot een deprimerende gedachte me te binnen, na het zien van een lichte bolling in mijn jurkje: “Oh, ik ben niet zwanger hoor.” Zijn gezicht verraadde hem, een meneer die tien keer meer zwanger lijkt dan ik beschuldigde me van blijde verwachting. Verbieden, vind ik. Nonchalant vragen naar een zwangerschap als dat niet eerst door de persoon in kwestie geroepen is. Het voorkomt gekwetste gevoelens, ongemakkelijke situaties en te meer nog: het gaat niemand wat aan!

Kakkerlakincident
Gelukkig was ik het na een minuutje of wat alweer vergeten – slechts bewaard als anekdote voor dit blog – mede dankzij de geweldig relaxte vakantie. Geen geklaag verder. Het weer was perfect, het eten was heerlijk, het hotel was uitstekend en ook nog eens fantastisch gezelschap. Wat wil je nog meer? Zelfs toen een grote kakkerlak besloot onze hotelkamer in te stormen en zich daarna te verstoppen achter de kast, bleef ik naar mijn maatstaven volledig kalm (ik heb maar één nachtje onrustig gedroomd over kroeielende kakkerlakken in mijn haar). Denkend aan zwoele avonden op het strand, tussen kaarsjes op een schommelstoel luisteren naar gitaarmuziek, boot- en fietstochtjes en luieruurtjes in de zon, heb ik helemaal niets om over te klagen. Klagen is voor zwakkelingen!

Het erge van all inclusive
Opgeladen en vol energie stonden we vlak voor middernacht in de rij op het vliegveld, klaar om weer naar huis te gaan. Voor en achter ons deelden onze landgenoten hun vakantieverhalen. “Onze badkamer was zo ontzettend smerig, volgens mij hebben ze nooit van schoonmaken gehoord in Griekenland.” “Weet je wat ik zo erg vind aan all inclusive? Dat ik twee keer van tafeltje moest wisselen omdat anderen op mijn plek gingen zitten. Oh ja, dan halen ze je bord ook nog weg als je niet helemaal klaar bent.” Maar natuurlijk het allerergste, datgene waar je op elke vakantie voor moet waken: “Dan kom je in je kamer en zie je dat je een waterkoker hebt. En het idiote is dat de enige aansluiting die je maar kunt vinden zich precies, ja, naast de televisie bevindt. Dat is toch niet te geloven?”

Unbelievable indeed.

© Beeld: Chantal Straver