Van de pot gerukt

Er zijn zo veel dingen die ik niet onder controle heb. Zwaartekracht is daar één van. Val ik niet zelf, dan laat ik wel iets vallen. De ongeschreven regel waarbij een boterham nooit met de besmeerde kant naar beneden valt, lijkt voor mij niet te gelden. De kat komt ook nooit op zijn pootjes terecht.

De binnenkant van de toiletpot

Zowel de inhoud, als het volledige interieur van de vaatwasser zie ik haast dagelijks tussen mijn handen door flikkeren. Haast dagelijks, omdat ik dit klusje zo nu en dan eens uitbesteed aan mijn partner. Het beeldscherm van mijn telefoon bestaat uit elf barsten en tien butsen. Mijn vorige telefoon zag binnen een week twee keer de binnenkant van de toiletpot.

Van de pot gerukt
Het gaat overigens wel vaker mis, binnen de vier muren van het toilet. Je waant je veilig, in de privésferen van een vierkante meter. Als je valt, dan pas je er nooit horizontaal tussen. Maar vergeet nooit dat het vanaf de pot naar beneden nog best een eind is, op een moment waarop je het niet verwacht. Bovendien is het risico groter wanneer de toiletbril slechts aan één kant vast zit. Geloof me, daar wen je niet aan.

Drie meter draf
Ik heb zelfs ooit eens het zusje van mijn vriendin laten vallen. Ze durfde niet meer op haar pony, dus nam ik haar op mijn rug. Welgeteld drie meter, draafden we door het bos, toen ik door mijn enkel ging en een snoekduik maakte. Dat weet het zusje niet meer. Nee, dat kan ik me voorstellen, na zo’n lelijke val.

Asfalt voor mij alleen
Het kan ook nooit normaal. Talloze keren maakten verschillende van mijn ledematen reeds kennis met het asfalt. Mijn bovenlip (geperforeerd door een tand), mijn linkerarm (tijdelijke verlamming), mijn hoofd (acuut een uur blind) en mijn borstkas (Ademnood. Alsof het asfalt dacht: ‘Want de kans is groot, dat ik krijg wat ik wil van jou, mond op grond, we doen het nou.’).

Pootjes omhoog
Na elke valpartij probeer ik me stevig vast te grijpen aan de wet van Murphy. ‘Als er iets mis kan gaan, dan gaat het ook een keer mis.’ Een keer. Ik zou er voor tekenen. Als er iemand een abonnement zou hebben op het gezegde ‘vallen en opstaan’, dan ben ik het wel. Het liefst introduceer ik de wet van Bos. ‘Als er iets goed kan gaan, dan gaat het ook een keer goed.’ Maar daar ga ik weer. Met mijn pootjes naar boven. Vol op mijn Murphy.

© Beeld: privébezit
Lees hier meer blogs van Mayke