Verbouwingstrauma

geen

“Mocht iemand willen drukken/bouten/poepen ofwel aan defaecatie willen doen: doe het onderweg! Het riool is verstopt en plassen kan nog net”. Met deze Whatsapp-boodschap begon een dag klussen bij mijn vriendin J. Na het baren van twee prachtige zoons in krap twee jaar tijd en de aanschaf van een Peugeot-met-panoramadak waren zij en haar echtgenoot sinds  kort de trotse eigenaar van een vrijstaand huis – waar  nog wel het nodige aan geklust moest worden – in een dorp met 5300 inwoners.

Maltbiertje
Voor mij staan dit soort mijlpalen altijd garant voor een acute aanval van nostalgie. Ik ken  J. inmiddels al bijna 15 jaar en ik heb haar van een shagrokende, idealistische lange blonde stoot zien veranderen in een MILF (dat is natuurlijk niet aan mij om te beoordelen, maar ik kan me zo voorstellen dat ze in die categorie valt) met nog evenveel  idealen, die in de kroeg de barman vraagt of ze haar flesjes moedermelk even in de koelkast mag  stallen om vervolgens een maltbiertje  te bestellen. Veel tijd om hierover door te mijmeren kreeg ik echter niet, want er moest immers geklust worden.

Horrorwinter
Nu heb ik  een beetje een haat-liefde verhouding met klussen. En dan zeg maar 70% haat en 30% liefde. Het haatgedeelte komt vooral door het verbouwingstrauma dat ik opliep in de horrorwinter van 2009/2010. Het leek nog wel zo’n goed idee, klussen en verhuizen in de kerstvakantie. Maar op de eerste klusdag begon het sneeuwen en dat bleef het doen tot medio april. Naar de bouwmarkt werd  daardoor een enorme onderneming, de thermostaat in het nieuwe huis kwam niet hoger dan 10 graden en we bleken de hoeveelheid klussen danig onderschat te hebben. Met als gevolg dat we verhuisden naar een huis dat nog niet af was en waar de dozen maandenlang torenhoog opgestapeld stonden in de woonkamer. Sindsdien krijg ik het van woorden als ‘afplakken’, ‘tweede laag’ en ‘vocht onder de vloer’ een beetje benauwd.

Spac afbikken
Maar toen ik die zondag lekker kozijnen aan het afschuren was en spac mocht afbikken, kreeg de 30% klusliefde toch de overhand. Dit was eigenlijk best leuk, een beetje raggen, niet nadenken en heel hard meezingen met Piano Man van Billy Joel. Op de terugweg vroeg ik me dan ook hardop af waarom ik thuis zelf niet vaker klus. Er moet immers nog genoeg gebeuren: op sommige plekken ontbreken plintjes, het houtwerk moet nog geschilderd worden, de wandplaten in de keuken zijn wat provisorisch vastgelijmd…

Onder het stof
Mijn vriendin R. wees me er echter op dat klussen bij een ander vooral leuk is, omdat je aan het einde van de dag de deur achter je dicht trekt  en naar je eigen opgeruimde huis gaat, waar niet alles onder het stof zit en het toilet gewoon doorspoelt.  Daar zat wat in. Voorlopig blijf ik dus maar bij gewoon andere mensen klussen. Tot de haat-liefdeverhouding van 70-30 veranderd is in 30-70.

© Beeld: privébezit