Verdwaald op vakantie

Mijn vrouw was ineens kwijt. Ze was met de auto boodschappen gaan doen en had mij en de kinderen achtergelaten op de camping. Ondertussen richtten we de tent in. We namen een duik in het zwembad. Anderhalf uur later keerden we terug bij de tent. Mama zou heus wel terug zijn, maar nee: ze was er niet. Ik ging een spelletje doen met de kinderen om de sfeer erin te houden, maar dacht ondertussen: hoe moet ik dat hier in Italië gaan regelen? De politie bellen: mijn vrouw is verdwaald? Een kwartier later was ik in mijn hoofd de begrafenis al aan het regelen. En toen kwam ze terug.

Vrolijk
Ze was ontzettend blij om ons weer te zien. Na velerlei omzwervingen in de buitenwijken van Rome, had ze uiteindelijk de weg gevraagd aan twee Italianen die met een hoop gebaren en veel onverstaanbaar gebrabbel mijn vrouw terug naar de camping wisten te loodsen. Nu ze zich weer bij ons had gevoegd, was ze opgelucht en vrolijk, maar ik niet. Ik kon de omschakeling niet zo snel maken. Ergens wilde ik haar een standje geven. Ik hield het bij een: ‘Je wil niet weten hoe bezorgd ik was.’

Fiets
Inmiddels is onze vakantie in Italië weer voorbij. Mijn vrouw is gelukkig niet meer kwijtgeraakt. Zelf heb ik nog een week vakantie en omdat het ernaar uitzag dat het lekker weer zou blijven in Nederland (wat een grap!) leek het mij wel leuk om onze tent nog een week op te zetten op een camping vlakbij huis en dichtbij het werk van mijn vrouw. Omdat zij de auto nodig heeft, ben ik aangewezen op een ander vervoersmiddel. Daarom bracht ik mijn fiets mee naar de camping. Het leek me ook leuk om nog wat te gaan fietsen hier in de omgeving.

Verlichting
Vanavond, vlak nadat we de kinderen in hun slaapzak hadden gecommandeerd, besloot ik te gaan fietsen. ‘Een halfuurtje, dan ben ik terug, want dan is het toch donker,’ zei ik, met een reden, want mijn mountainbike heeft geen verlichting en het zou al snel donker worden. Ik besloot van het campingterrein af te gaan. Achteraf een ontzettend slecht idee.

Mannen versus vrouwen
Een verschil tussen mannen en vrouwen is dat vrouwen in den vreemden de weg terug proberen te vinden door rechtsomkeert te maken om dezelfde weg weer terug te gaan. Een man wil nog wel eens denken dat hij een snellere manier weet om thuis te komen, door wegen in te slaan die hij niet kent. Op het punt dat ik terug had moeten rijden, dacht ik: saai, en dook ik een compleet andere weg in. Rechts aanhouden, dacht ik, maar de weg ging linksaf. Terugrijden was vanaf dat moment al geen optie meer, want voor mijn gevoel was ik over de helft. Er zou heus wel een weg opdoemen die me terug naar de eindbestemming zou brengen (nee, niet dus).

Begrafenis
Het regende en het werd donker. Langs de wegen waarop ik reed stonden geen lantaarnpalen. Ik was totaal de weg kwijt. Ik dacht aan mijn vrouw, die zich waarschijnlijk zat af te vragen waar ik bleef. Wat moest ze doen? De politie bellen? In de verte zag ik straatlichten. Ik kwam een plaatsnaambord tegen en las de naam van een mij compleet onbekend dorp. Er liep iemand op straat en tegen mijn mannenprincipes in, vroeg ik de weg. Ik moest nog vijf kilometer fietsen! Inmiddels zat mijn wederhelft waarschijnlijk al de begrafenis te regelen (terwijl ik gecremeerd wil worden).

Uiteindelijk doemde na ruim een uur fietsen eindelijk de camping op. Daar zat mijn vrouw. ‘Weet je wel hoe bezorgd ik was?’ zei ze, bijna boos. ‘Ja,’ zei ik, want ik wist heel goed hoe bezorgd zij was geweest, maar ik wist nu ook hoe vrolijk zij zich die keer in Italië voelde, toen ze na lang zoeken eindelijk de camping weer had gevonden.

CC Foto: Privébezit