De verdwijndoos achter mijn keukendeur

Bij ons thuis geldt de iets-er-in-iets-er-uit regel. Als je iets koopt, moet je ook iets wegdoen. Maakt niet uit wat je weg doet, er is maar één regel: nooit iets van een ander weggooien.

Nou ja, we gooien het trouwens helemaal niet weg, ik ben namelijk een groot voorstander van hergebruik. Dus als het niet volledig afgeragd is of onderdelen mist, dan verdwijnt het bij ons in een doos achter de keukendeur. Als de doos vol maak ik een ritje langs de weggeefwinkel, de kringloop of organiseer ik een kledingruilfeestje met mijn vriendinnen.

krommetenenschoenen
Mijn kinderen vullen die doos ruimhartig met hun hoogwaterbroeken en krommetenenschoenen, stukgelezen prentenboekjes en speelgoed dat niet meer cool is. Ze snappen het principe feilloos; zo rond hun verjaardag moet ik er op letten dat ze niet al hun oude speelgoed naast de koelkast donderen, in de hoop een hele nieuwe collectie Twensfowmurs te krijgen.

Nooit meer topless
Ik heb zelf zonder problemen al mijn oude cd’s in de doos gestort, omdat ik toch alles via Spotify kan luisteren. Verder nog een paar hakken waar ik alleen maar mee kan zitten, een broek van 5 kilo geleden en wat zwembroekjes zonder bovenstukje. Topless zonnen is echt zo 2012! En mijn opgezette wilde zwijntje mocht er ook in. Wat een miskoop, zelfs mijn kinderen vonden hem eng.

Fris vriendje
Mijn vriend heeft ook geen last van afscheid nemen; die doneerde laatst nog een paar spuugdure schoenen (drie keer op gelopen, zaten toch niet zo lekker) en een paar ouwe-lullen-vesten. Hij heeft ze ingewisseld voor een paar knetterrode sneakers met een gaaf gestreept t-shirt. Lekker hoor, hij lijkt zo weggelopen uit zo’n Jean Paul Gaultierreclame.

Yeah lekker drummen!
Deze Koninginnedag leek me een mooi moment om in één klap van al onze ongewenste spullen af te komen. Heerlijk, weer ruimte in huis! Mijn kinderen verkochten alles voor vijftig cent: de spuugdure schoenen, het uncoole speelgoed en zelfs het mottige zwijntje. Ik had er alleen even niet op gerekend dat ze een tas vol gogo’s, een enorm elektronisch drumstel, twee megaknuffels, een babyfoon (“ja mama we gaan babies afluisteren”) mee terug zouden slepen. Nou ja, nog een maandje en dat zijn ze jarig. Ik denk dat ik wel weet wat als eerste de doos in gaat.

foto: privebezit