Vergane glorie

‘Daar gaan we niet heen, dan denken ze nog dat ik je vader ben die je op komt halen.’ In theorie had hij inderdaad mijn vader kunnen zijn, de beste vriend van mijn vriend. We gaan stappen en vanaf de bagagedrager zie ik dat we mijn favoriete kroeg voorbij fietsen. Mijn vriend is een aantal jaren ouder dan ik en zijn beste vriend is een aantal jaren ouder dan hij. Maar niet te oud om te stappen.

Stop je beren-oorwarmers maar even weg
Onderweg krijg ik een vermoeden van de eindbestemming. ‘Stop je beren-oorwarmers maar even weg, anders mag je misschien niet naar binnen.’ Ik had gelijk over de bestemming. Gauw stop ik mijn oorwarmers in mijn jaszak.  Ik weet niet of ik hier naar binnen wil. Ik verwacht min of meer dat ze me bezorgd gaan vragen of ik misschien mijn vader of moeder kwijt ben.

Gescheiden of overgebleven
Ik weet niet beter dan dat je hier moet zijn als je gescheiden of overgebleven bent. De vrouwen hebben over het algemeen iets teveel hun best gedaan met de make-up en zijn voornamelijk te typeren als ‘vergane glorie’. De mannen nemen genoegen met alles wat maar een hartslag heeft en zijn iets te handtastelijk. Voordat we onze jassen hebben opgehangen, zijn we al drie jankende vrouwen gepasseerd. ‘Dit belooft wat’, denk ik bij mezelf.

Maar naarmate de avond vordert voel ik me meer thuis. Het valt hier bij nader inzien best mee met de wanhoop, en de handtastelijkheden blijven zeer binnen de perken. De muziek is goed, er wordt geen ruzie gemaakt, niet geduwd, of gemorst met drankjes. Het gaat er hier heel anders aan toe dan dat ik gewend ben. Stiekem bevalt het me wel.

Mooi meisje
Als ik even later mijn handen aan het wassen ben kijk ik in de spiegel. Het is daar dat ik kennis maak met de enige vergane glorie van de avond. Mijn make-up is naar mijn wangen gezakt en mijn lippenstift is uitgeveegd. Ik voldoe precies aan het plaatje dat ik zelf had geschetst van deze uitgaansgelegenheid. Een iets oudere, maar mooie dame zit me aan te kijken. Ze is alles behalve het toonbeeld van vergane glorie. ‘Mooi meisje’, oordeelt ze over mijn spiegelbeeld. Verbaasd over haar opmerking kijk ik nog eens in de spiegel. Het valt ook eigenlijk wel mee met de vergankelijkheid van mijn make-up. Eigenlijk valt alles me tot nu toe behoorlijk mee.  Het is hier een verzameling van mensen die zich niet druk maken om hun leeftijd of hun uiterlijk. Ze genieten van de muziek, van de avond en van elkaar. En ik? Ik probeer de hele avond al tevergeefs mijn vooroordelen te bevestigen.

Ik geef de vrouw mijn beste glimlach en draai me om. Terug naar de dansvloer. Of ik hier nu een meisje ben of een vrouw, het wordt tijd dat deze vergane glorie haar hoogtijdagen gaat vieren.

© Beeld: privébezit