Verhaal over de liefde

Laatst kreeg ik de opdracht een verhaal over de liefde te schrijven. Praten en schrijven over liefde vind ik nog steeds een vrij groot taboe, dus dat leek me wel een uitdaging. Zeg maar eens wat zinnigs over liefde, zonder dat er teiltjes bijgehaald worden en mensen je aankijken of je wel van deze wereld bent. Een wereld waarin liefde misschien wel helemaal niet zo vanzelfsprekend is en velen onder ons te nuchter zijn om erover te filosoferen.

Woorden uit het hart
Een moeilijke opdracht, des te meer omdat ik een link wilde leggen met “weerbaarheid”. Hoe belangrijk het is dat je eerst achter jezelf staat, voordat een ander achter je staat en je die persoon op die plaats kunt accepteren. Althans, dat is mijn theorie erover. Ik ging ervoor zitten, keek naar mijn scherm en in een half uurtje was het gebeurd. Mijn hersenspinsels over het concept liefde. Later heb ik er echt nog wel aan geschaafd, want het was de bedoeling dat ik het zou voordragen op een evenement in Rotterdam, om aandacht te vestigen op liefde en vooral de diversiteit ervan. Geschaafd, maar niets aan het verhaal an sich veranderd. De woorden kwamen niet voor niets recht uit mijn hart.

Gedwongen en zweverig
Hoe dichter het evenement naderde, hoe zenuwachtiger ik werd. “Serieus Chantal, een verhaal over liefde. Jij, op een podium?” klonk het in mij. Samen met Dora, een superwoman die me hielp met schaven, heb ik de tekst eerst maar eens ingesproken. Tranen over onze wangen van het lachen, want het klonk nergens naar. Het inspreken van tekst is niet voor niets een vak apart. Bovendien klonk het een beetje gedwongen (amateur als ik ben) en zweverig. We kwamen op het idee de tekst in te laten spreken door kinderen. Kinderen lijken heel makkelijk over de liefde te kunnen praten. Zij voelen zich niet geremd en schamen zich niet om moeilijke vragen te stellen.

Woorden uit het hart in z’n puurste vorm.

Kippenvel
Lichtelijk zenuwachtig deelde ik de tekst uit aan mijn karatekids, aan het einde van een les. Aandachtig lazen ze het verhaal door. Wat ze van de tekst vonden. “Mooi” en “prachtig” werd er geroepen. Mijn wangen gloeiden. “Hoe zouden jullie het vinden de tekst in te spreken?” vroeg ik voorzichtig. Enthousiast vlogen de handen omhoog en binnen enkele tellen was het groepje ‘insprekers’ geformeerd. Ik hield mijn telefoon dichtbij de gezichtjes terwijl ze op hun allerbest probeerden voor te lezen. Ontroerd tot diep van binnen. Kippenvel. Tranen zelfs.

Liefde voor liefde
De mix van mijn huidige bestaan: schrijven, karate en weerbaarheid(trainingen) kwamen samen. En vooral ook mijn liefde voor kinderen en mijn liefde voor liefde. Mijn stokpaardje, op z’n allermooist ingesproken. De imperfecties van het voorlezen, maakte de geluidsopname wat mij betreft perfect. Liefde is niet perfect, maar wel prachtig mooi. Net zo mooi als de kinderen zelf.

Dank jullie wel lieverds! Klik hier om de geluidsopname te beluisteren.

© Beeld: Chantal Straver