Verjaardagsfeestje

Gisteren was er in ‘Het Uur van de Wolf’ een documentaire over Arnon Grunberg te zien. Niet nu al in slaap vallen, mensen.

Deze winter werd Arnon Grunberg namelijk veertig jaar. Nu wil ik dit stukje graag verdelen in twee delen: mijn doorwrochte mening over Arnon Grunberg vóór de documentaire, en mijn doorwrochte mening ná de documentaire.

Mijn pre-documentairemening
Man, want vond ik die Arnon toch altijd een naar, pedant, vervelend menneke. Hij schrijft natuurlijk fantastische boeken. Na Tirza was ik dagenlang van slag, zoals ik zelden van slag was geweest. En dat was echt van slag van het niveau ‘uuuuhmy oh my begreep ik nou goed wat op het einde gebeurde dat kááááán toch niet’.

De mens Arnon
Ik heb dus zeer veel respect voor de schrijver Arnon Grunberg. De mens Arnon vind ik een stuk minder makkelijk te verteren. Met zijn hele ‘ik kom niet meer naar Nederland’ en zijn ‘is er nog iemand die ik even kapot kan polemieken?’ En dan de brieven die hij schreef aan Aaf Brandt Corstius, toen zij nog zijn vriendin was. Die brieven zijn later gepubliceerd in Omdat ik u begeer, en als je die hebt gelezen kun je alleen nog maar mild kokhalzen wanneer je Arnon ziet, en Aaf liefdevol in haar wang knijpen dat ze het nog zo lang met die fantoomdrol heeft uitgehouden.

Hop, naar Salta
En toch wilde ik de documentaire van gisteravond zien. En echt, die was ontzettend de moeite waard. Arnon is best een raar, eenzaam mannetje. In het programma volgden ze een aantal van Arnon’s ‘vrienden’, die allemaal een uitnodiging hadden gekregen voor zijn veertigste verjaardag. Arnon wilde dit graag in Argentinië, in Salta vieren. De gasten moesten zelf hun ticket betalen, en dan zou hij voor onderdak zorgen.

Geen vrienden
En uit de gesprekken die documentairemaker David Kleijwegt had met de gasten, bleek dat Arnon Grunberg eigenlijk helemaal geen vrienden heeft. Hij heeft mensen met wie hij werkt, maar niemand met wie hij zijn problemen bespreekt. De gasten waren er ook helemaal niet over uit of zij nog bevriend waren met hem, of dat je voor hun omgang misschien een ander woord dan ‘vriendschap’ zou moeten verzinnen.

Ben jij dat?
De enige persoon die echt belangrijk is voor Arnon, is zijn moeder. Die belt hij wel zes keer per dag. ‘Ben jij dat?’ zegt hij dan in de telefoon. Zijn vriendin zei dat ze hem heel onaantrekkelijk vind wanneer hij met zijn moeder belt. ‘Dan ben je net een klein jongetje’ zei ze. Daarom belde hij haar ook wel stiekem, als zijn vriendin het niet zag.

En dat vond ik zo’n ontroerend idee, van Arnon die op de wc van een restaurant stiekem met zijn moeder belt, dat ik onmiddelijk een beetje meer van Arnon ging houden.

CC Foto: still uit filmpje